n yaşarması, orbital zonada diskomfort aiddir. Xəstəlik proqressivləşdikdə gözdə hiperemiya, qüzehli qişada ödem müşahidə edilir. Göz almasının üzərindən basdıqda ağrı sindromu güclənir.

Əksər hallarda irit qansızma sahələri və ya qüzehli qişanın rənginin dəyişməsi ilə özünü büruzə verir. Qişanın rəngi daha açıq olur, sərhədləri isə dəqiqliyini itirir. Bəbək daralır, onun işığa reaksiyası zəifləyir. Xəstələr əsasən dumanlı görmədən şikayət edirlər. Uzunmüddətli vizual yüklənmələr zamanı astenopik əlamətlər: gözlərdə yanğı hissi, baş və qaşüstü qövs nahiyəsində ağrılar, ümumi halsızlıq meydana çıxır.

İritin ağırlaşmaları
İrit üçün büllurun ön səthi ilə bəbək kənarının (arxa sinexiya), eləcə də qüzehli və buynuz qişaların bitişməsi (ön sinexiya) xarakterikdir. Bu patologiyanın ən ağır fəsadı ikincili qlaukomadır. Onun inkişafı gözün trabekulyar şəbəkəsində eksudatın toplanması ilə bağlıdır. İritin residivləşən gedişi kataraktanın yüksək inkişaf riski ilə müşayiət olunur. Damar divarının keçiriciliyi yüksəldiyindən xəstəlik subkonyunktival qansızma, hemoftalm və ya hifema ilə ağırlaşa bilər. Ön kamerada irinli möhtəviyyatın aşkarlanması hipopionun formalaşmasına dəlalət edir.

İritin diaqnostikası
Diaqnozun qoyulması üçün fizikal baxış keçirilir, instrumental və laborator müayinələr təyin edilir. Vizual baxış zamanı perikorneal qızartı, qüzehli qişanın şəklinin dəyişməsi nəzərə çarpır. Diaqnostika məqsədilə aşağıdakı üsullardan istifadə edilir:


Qonioskopiya. Onun köməyilə ön kamerada bulanıq maye (əksərən irinli), gözün drenaj sisteminin morfoloji dəyişiklikləri aşkar edilir.
Hüceyrə reaksiyasının yoxlanılması. İltihabın aktivliyini müəyyən etmək üçün ön kamerada mayenin hüceyrə reaksiyası təhlil edilir. I dərəcədə qüzehli qişanın şəkli dəqiq olur, II – bəzi strukturlar differensiasiyaya uğrayır, III – baxış xeyli çətinləşir, IV dərəcədə isə qüzehli qişa vizualizasiya olunmur.
Gözün biomikroskopiyası. Bu metodla iritin obyektiv əlamətləri: ödem,