u dayandırıldıqdan sonra eroziya və xoralar tam şəkildə sağalır. Lakin xoranın təhlükəliyi ondan ibarətdir ki, selikli qişanın defektləri qanaxma və mədə divarının perforasiyası ilə ağırlaşa bilər.

Qastrit, mədə və ya onikibarmaq bağırsağın xora xəstəliyində ulserogen preparatların istifadəsi kəskinləşmə halları törədə bilər. Bu səbəbdən belə xəstələrə qastrotoksiki yan təsirə malik dərman vasitələri yalnız zəruri hallarda ehtiyatla təyin edilir, yanaşı olaraq, qastroprotektiv vasitələrin qəbulu məsləhət görülür.

Endokrin mənşəli xora
Qalxanbənzər ətraf vəzlər həddindən artıq parathormon sintez etməsi hiperparatireoz adlanır. Bu hormon orqanizmdə kalsium mübadiləsinə cavabdehlik daşıyır. Parathormon həmçinin mədənin selikli qişa vəzilərində xlorid turşusunun sintezini yüksəldir. Qanda kalsium ionlarının artması mədə şirəsinin və qastritnin sekresiyasını stimulə edir. Hiperparatireoz zamanı xoralar əsasən onikibarmaq bağırsağın selikli qişasında yaranır. Mədədə onlar üçün antral lokalizasiya xarakterikdir. Hiperparatireoz fonunda əmələ gələn xoralar ağır gedişə malik olur və intensiv ağrılarla müşayiət edilir. Belə xoralar konservativ müalicəyə çətin tabe olur və residivləşir. Əksər hallarda qanaxma, mədə divarının deşilməsi ilə ağırlaşır. Mədənin selikli qişasının xoralaşması həzm sistemi xəstəlikləri: qaraciyər sirrozu, pankreatit ilə fəsadlaşa bilər. Xoralar həmçinin tənəffüs və ifrazat sisteminin xroniki xəstəlikləri, şəkərli diabet nəticəsində formalaşır.

Mədənin xora xəstəliyinin inkişaf mexanizmi və təsnifatı onikibarmaq bağırsağın xora xəstəliyi ilə eynidir.

Mədə xorasının əlamətləri
Onikibarmaq bağırsaq xorasından fərqli olaraq, mədə xorası üçün qida qəbulundan dərhal sonra meydana çıxan və güclənən ağrı xarakterikdir. Qusmadan sonra xəstənin vəziyyəti yüngülləşir. Mədə xorasının tez-tez rast gəlinən simptomlarına gəyirmə, mədədə ağırlıq, meteorizm, iştah pozğunluğu aiddir. Bəzən mədənin antral hissəsində lokalizasiyalaşan xora aclıqla