k qabiliyyəti azalır. İnfeskion mənşəli formalarda qızdırma, titrətmə, zökəm, öskürək, mialgiya, artralgiyalar mümkündür. Xəstəliyin eroziv variantı üçün MBT-dan qanaxmalar (qanlı qusma və ya melena) xarakterikdir.

Xroniki qastritin əlamətləri mədənin sekretor aktivliyindən asılıdır. Turşuluğun yüksəlməsi ilə müşayiət olunan iltihab zamanı yemək qəbulundan 20-30 dəqiqə sonra epiqastral nahiyədə intensiv ağrılar, xroniki qəbizlik, türş gəyirmə müşahidə edilir. Xəstəlik uzun müddət davam etdikdə pasiyentlər yorğunluq, emosional labillik və yuxusuzluqdan şikayətlənirlər. Aşağı turşuluqlu xroniki qastritdən əziyyət çəkən xəstələrdə ağrı sindromu zəif ifadə olunur və ya ümumiyyətlə baş vermir. Pasiyentlərdə səhər saatlarında ürəkbulanma, tez doyma hissi, mədədə ağırlıq, ishal, meteorizm, gəyirmə, ağızda acı dad, dilin boz ərplə örtülməsi qeydə alınır. Qidanın mənimsənilmə və sorulma proseslərinin pozulması ilə əlaqədar çəki itkisi, əzələ zəifliyi, baldırda ödemlər izlənilir.

Qastritin ağırlaşmaları
Qastrit mədə və onikibarmaq bağırsağın xora xəstəliyi ilə ağırlaşa bilər. Orqan divarının eroziv zədələnməsi zamanı profuz qanaxma və hemorragik şok mümkündür. Əksər hallarda qastritin fleqmanoz formasında mədə divarının perforasiyası, orqanın çapıq deformasiyası müşahidə edilir, fistulalar əmələ gəlir. Daxili Kasl faktorunun çatışmazlığı nəticəsində xəstələrin bir qismində meqaloblast anemiya inkişaf edir. Atrofik qastrit zamanı kaxeksiya, hipoproteinemik ödemlər, əzələ distrofiyası, ensefalopatiya qeydə alınır. Xəstəliyin uzunmüddətli gedişi mədə adenokarsinomasının yaranma ehtimalını yüksəldir.

Qastritin diaqnostikası
Adətən tipik klinik əlamətlərə rast gəlindikdə diaqnozun qoyulmasında heç bir çətinlik yaranmır. Diaqnostik mərhələnin əsas məqsədi xəstəliyin yaranma səbəbinin və klinik formasının aydınlaşdırılmasından ibarətdir. Aşağıdakı instrumental və laborator üsullar daha informativ sayılır:

Ezofaqoqastroduodenoskopiya. EQDS zamanı selikli qişaya baxış