ı zəifləyir və ya tamamən itir.

Disfagiya həm sərt, həm də duru qida qəbulu fonunda inkişaf edir. Ona əsasən ağrı hissi ilə birgə rast gəlinir. Qıcqırma hər 5 pasiyentdən birində qeydə alınır. Gəyirmə isə yalnız qida borusunda yeməyin həddindən artıq toplanması və yaxud güclü spazm səbəbindən baş verir.

Qida borusunun yuxarı hissəsinin spazmı (patologiyanın ən çox təsadüf olunan forması) adətən isteriyaya, nevroza meylli insanlarda meydana çıxır. Klinik olaraq, döş qəfəsi arxasında ağrı, ürəkbulanma, öskürək, üzün qızarması, qorxu və həyəcanla təzahür edir. Qida borusunun spazmı ya kəskin başlanğıca malik olur, ya da əlamətləri tədricən güclənərək, remissiya dövrləri ilə növbələnir. Patologiyanın intermittəedici xarakteri pasiyentin narahatlıq gətirir. Xəstə əlamətlərin qayıdacağından qorxaraq, qeyri-müntəzəm qidalanır. Bu isə qida borusunun spazmını daha da kəskinləşdirir.

Yuxarı hissənin xroniki spazmı çox vaxt diş sırasında defektləri olan, çeynəmə funksiyası pozulan, qidanı tam xırdalamadan udan yaşlı pasiyentlərdə baş verir. Klinik şəkildə döş sümüyü arxasında xoşagəlməz hissiyyat, bərk qidaların çətinliklə udulması, yemək yeyərkən tez-tez su qəbuluna ehtiyacın yaranması üstünlük təşkil edir. Qida borusunun daimi keçməməzliyi spazm olan hissədən yuxarıda kompensator genişlənmə ilə nəticələnir.

Qida borusunun aşağı şöbələrinin və kardiyanın spazmı kəskin və yaxud xroniki olur. Kəskin spazm epiqastral nahiyədə və döş sümüyü arxasında ağrı, mədədən yuxarıda qida kütlələrinin ləngiməsi hissi ilə müşayiət olunur. Yemək yeyərkən içilən su heç bir rahatlıq gətirmir.

Qida borusunun qeyri-sfinktor spazmı (Barşon-Teşendorf sindromu) ayrıca qeyd olunur. Bu zaman orqanın bir neçə şöbəsi eyni zamanda zədələnir. Xəstələr epizodik (1 dəqiqədən 1 neçə həftəyə qədər davam edən) disfagiya epizodlarından, döş sümüyü arxasında ağrıdan və seliyin ağız boşluğuna qayıtmasından şikayətlənirlər. Patologiya əksərən xora və öd daşı xəstəliyi fonunda