yaranır. Onun üçün iştahın artması xarakterikdir.

Qida borusunun spazmının diaqnostikası
Diaqnozun qoşulması üçün patologiyanın üzvi və mexaniki səbəbləri inkar edilməlidir. Ən etibarlı metodlara qida borusunun rentgenoqrafiyası, ezofageal manometriya və endoskopik müayinə aiddir.

Pasiyentlərin təxminən 50%-də rentgenoloji müayinədə patologiyanın heç bir əlamətinə rast gəlinmir. Qida borusu əzələlərinin qeyri-koordinasiyalı spastik yığılmaları ezofaqospazma dəlalət edir. Belə vəziyyətlərdə orqan təsbeh, psevdodivertikul şəkli alır. Qida borusunun yuxarı hissəsinin spazmında kontrast ezofaqoqrafiya əsnasında oymağabənzər qığırdaq səviyyəsində kontrast maddənin ləngiməsi müşahidə olunur. Xroniki spazm zamanı kontrast maddə suprastenotik genişlənmə nahiyəsində toplanır. Barşon-Teşendorf sindromu üçün bütün qida borusu boyunca spazma uğrayan həlqəvari sahələr xarakterikdir. Qida borusunun spazmı kardiyanın axalaziyasından aşağı ezofageal sfinkterdən kontrast maddənin normal keçməsi ilə fərqlənir.

Qida borusunun spazmında ezofaqoqastroduedonoskopiya bir o qədər də diaqnostik əhəmiyyət daşımır. Bu metoddan əsasən differensial diaqnostikada istifadə edilir. Yuxarı şöbənin spazmında ezofaqoskopiyanın tətbiqi çətinləşir. Fibroskopu qida borusunun mənfəzinə yalnız selikli qişanın infiltrativ anesteziyasından sonra yeritmək mümkün olur. Xroniki spazm zamanı selikli qişa hiperemiyalaşır, çapıq strikturaları və deformasiyalara rast gəlinə bilər. Qida borusunun aşağı hissələrinin spazmında selikli qişada heç bir dəyişiklik aşkarlanmır. Sadəcə toplanan qida kütlələri fibroskopun mədəyə keçməsinə mane olur.

Ezofagel manometriyanın nəticələri bir sıra xəstələrdən norma həddində olur. Qalan pasiyentlərdə isə qida borusu əzələlərinin dalğavari spastik yığılmaları, orqandaxili təzyiqin 30 mm.cv.süt-dan yuxarı qalxması, spazmla növbələnən normal peristaltika müəyyən edilir. QERX ilə differensiasiya üçün intraezofageal pH-metriya icra oluna bilər.

Qida