Antifosfolipid sindrom – əsasında hüceyrə membranının başlıca lipid komponenti olan fosfolipidlərə qarşı antitellərin yaranması duran autoimmun patologiyadır. Xəstəlik venoz və arterial trombozlar, arterial hipertenziya, ürək qapaqlarının qüsuru, obstetrik (“akuşer”) patologiyalar (hamiləliyin birincili pozulması, dölün bətndaxili ölümü, hestozlar), dəri zədələnmələri, trombositopeniya, hemolitik anemiya şəklində özünü göstərə bilər. Antifosfolipid sindromun əsas diaqnostik markerləri kardiolipinlərə qarşı antitellər və qurdeşənəyi antikoaqluyantıdır. AFS-in müalicəsi tromb əmələgəlmənin profilaktikası, antikoaqulyantlar və antiaqreqantların təyini ilə aparılır.

Antifosfolipid sindrom barədə ümumi məlumat
Antifosfolipid sindrom (AFS) – hüceyrə membranlarında yerləşən fosfolipidlərin strukturuna qarşı autoimmun reaksiyalar nəticəsində yaranan kompleks pozulmadır. Xəstəlik 1986-ci ildə ingilis revmatoloq Hughes tərəfindən hərtərəfli təsvir olunmuşdur. Antifosfolipid sindromun yayılmasına dair məlumat yoxdur; məlumdur ki, qan plazmasında fosfolipidlərə qarşı antitellərin praktiki sağlam insanların 2-4%-də zəif, 0,2%-də yüksək titri aşkar olunur. Antifosfolipid sindrom cavan qadınlarda (20-40 yaş) 5 dəfə çox rastlanır, baxmayaraq ki, xəstəlikdən kişilər və uşaqlar (həmçinin yenidoğulmuşlar) da əziyyət çəkə bilər. Multidissiplinar problem kimi antifosfolipid sindrom (AFS) revmatologiya, mama-ginekologiya, nevrologiya və kardiologiya sahəsində çalışan mütəxəssislərin diqqətini cəlb edir.

Antifosfolipid sindromun səbəbləri
Antifosfolipid sindromun inkişafının əsasında duran səbəblər bəlli deyil. Eyni zamanda antifosfolipid antitellərin səviyyəsinin yüksəlməsinə səbəb olan faktorlar araşdırılmış və müəyyənləşdirilmişdir. Viral və bakterial infeksiyalar (hepatit C, İİV, infeksion mononukleoz, malyariya, infeksion endokardit və s.) fonunda antifosfolipid antitellərin səviyyəsi tranzitor olaraq yüksəlir. Fosfolipidlərə qarşı yüksək antitel titri sistemli qırmızı