olmaqla iki qrupa bölünür. Obliqat anaerobların inkişafı və çoxalması oksigensiz mühitdə baş verir; fakultativ anaeroblar isə həm oksigenli, həm də oksigensiz mühitdə yaşaya bilirlər. Fakultativ anaerob bakteriyalara bağırsaq çöpləri, iersinyalar, streptokoklar, stafilokoklar və s. aiddir.


Anaerob infeksiyanın obliqat törədiciləri iki qrupa ayrılırlar: spor əmələ gətirən (klostridilər) və spor əmələ gətirməyən (qeyri-klostridial) anaeroblar (fuzobakteriyalar, bakteroidlər, veylonellalar, propionibakteriyalar, peptostreptokoklar və s.). Spor əmələ gətirənlər ekzogen mənşəlli klostridiozun (tetanus, qazlı qanqrena, botulizm, qida toksikoinfeksiyaları və s.) törədiciləridir. Qeyri-klostridial anaeroblar əksər hallarda endogen təbiətli irinli iltihabi proseslərə (daxili orqanların absesi, peritonit, pnevmoniya, üz-çənə nahiyəsinin fleqmonası, otit, sepsis və s.) səbəb olur.

Anaerob mikroorqanizmlərin patogenliyinin əsas faktorları onların patoloji ocaqlarda miqdarı, törədicinin bioloji xüsusiyyətləri, bakterial assosiasiyanın mövcudluğudur. Anaerob infeksiyaların patogenezində aparıcı rol mikroorqanizmlərin sintez etdiyi enzimlər, endo- və ekzotoksinlər, metabolizmin qeyri-spesifik faktorlarına məxsusdur. Enzimlər (heparinaza, hialuronidaza, kollagenaza, dezoksiribonukleaza) anaerobların virulentliyini, əzələ və birləşdirici toxumanın destruksiyasını gücləndirə bilər. Endo- və ekzotoksinlər damarların endotelinin zədələnməsinə, damardaxili hemoliz və trombozlara səbəb olur. Bundan başqa, bəzi klostridial toksinlər nefrotrop, neyrotrop, kardiotrop təsirlərə malikdir. Anaerobların metabolizminin qeyri-spesifik faktorları – indol, yağ turşuları, hidrogen sulfid, ammonyak da orqanizmə toksiki təsir göstərir.

Anaerob infeksiyanın inkişafı üçün əlverişli şərait anaerobların toxumalara və qan damarlarına daxil olması ilə anatomik baryerlərin zədələnməsi, həmçinin toxumaların oksidləşmə-bərpa potensialının azalmasıdır (işemiya, qanaxma, nekroz). Anaeroblar