ya terapevtə müraciət edə bilər. Xəstəliyin diaqnostikası zamanı klinik və epidemioloji amillər nəzərə alınır. Periferik qanda hipoxrom dəmir defisitli anemiya, EÇS-nin yüksəlməsi, eozinofiliya, hipoalbuminemiya qeyd olunur. Bəlğəmin ümumi analizində eozinofillərin yüksək konsentrasiyası aşkarlanır. Miqrasiya fazasında ağciyərlərin rentgenoqrammasında iltihabi eozinofil infiltratı; EKQ-də miokardiodistrofiya əlamətləri təyin oluna bilər. Barium passajı rentgenoqrafiyası bağırsaqların hipotoniyası, nəcis kütləsinin durğunluğu nəticəsində motorikanın pozulmasını göstərir.

Ankilostomidoz üçün nəcisin helmint yumurtalarına görə analizi və ya duodenal zondlama zamanı götürülmüş onikibarmaq bağırsağın möhtəviyyatının müayinəsi həll edicidir. Bundan başqa, diaqnostikanın seroloji metodları (hemaqlütinasiya və lateks-aqqlütinasiya reaksiyası) da istifadə olunur. Ankilostomid yumurtaları eyni quruluşa malik olduğundan helmintlərin (ankilostom və nekator) identifikasiyası dehelmintizasiya aparıldıqdan sonra yetkin qurdlar nəcislə xaric olduqda mümkündür. Ankilostomidoz digər helmintozlarla, həmçinin başqa etiologiyalı anemiyalarla differensial diaqnostikanın aparılmasını tələb olunur.


Ankilostomidozun etiotrop müalicəsi həkim-infeksionist (parazitoloq) tərəfindən antihelmint preparatlarla aparılır. Dehelmintizasiya məqsədilə pirantel, befeniya hidroksinaftoat, levamizol, mebendazol istifadə olunur. Antihelmint terapiyadan 3-4 həftə sonra müalicənin effektivliyi kontrol olunur. Bunun üçün nəcis 3 dəfə 1 aylıq intervalla müayinə olunur. Ankilostomidozun simptomatik və patogenetik müalicəsi dəmir, vitamin B12, fol turşusu, antihistamin preparatların və s. təyinindən ibarətdir.

Аnkilostomidozun proqnozu və profilaktikası
Əksər hallarda ankilostomidoza vaxtında diaqnoz qoyulması və müalicəsi tam sağalma ilə sonlanır. Ankilostomoz keçirmiş pasientlərin sonrakı dispanserizasiyası 4 il; nekatoroz keçirmişlərdə isə 7 il ərzində hər il aparılır. Ankilostomidozun ağır