periferik limfadenit, adenoidlərin böyüməsi, subfebrilitetlə ifadə oluna bilər. Lyamblioz mərkəzi sinir sistemini zədələyərək, əsəbilik, yorğunluq, emosional labillik, bruksizm törədir. Uşaqlarda tiklər, hiperkinez, hipotonik kriz və bayılma halları yarana bilər. Dermatoallergik əlamətlərə dərinin quruması və qabıqlanması, follikulyar keratoz, övrə, atopik dermatit və s. aiddir. Lyambliozlu xəstələr əksər hallarda blefarit, konyunktivit, xeylit, astmatik bronxit və bronxial astmadan əziyyət çəkirlər.

Lyambliozun diaqnostikası
Əlamətlərin müxtəlifliyi və qeyri-spesifikliyi xəstəliyin diaqnostikasını çətinləşdirir. Bu da xəstənin çox zaman qastroenteroloq, nevroloq, allerqoloq, pulmonoloq, dermatoloq tərəfindən yanlış istiqamətdə müalicə olunmasına gətirib çıxarır.

Obyektiv müayinə zamanı lyambliozlu pasiyentlərdə dəri örtüklərinin solğunluğu, dilin ərplə örtülməsi, qarında köp, qaraciyərin böyüməsi, mezoqastral nahiyədə ağrı müəyyən edilir. Hepatobiliar sistemin USM və xolesistoqrafiya vasitəsilə öd yollarının diskineziyası, xolestaz əlamətləri aşkarlanır. Hemoqrammada ezozinofiliya, monositoz izlənilir. Qanın biokimyəvi analizində hipoqammaqlobinemiya, hipoalbuminemiya, qələvi fosfataza səviyyəsinin yüksəlməsi müşahidə edilir. Nəcisin disbakterioz görə müayinəsində bağırsaq mikroflorasında dəyişikliklər: lakto- və bifidobakteriyaların azalması, patogen mikroorqanizmlər (stafilokokklar, streptokokklar, Candida göbələkləri və s.) təyin edilir.

Lyambliozun diaqnozu mütləq qaydada parazitoloji müayinə – nəcisdə sistaların və ya duodenal möhtəviyyatda vegetativ formaların tapılması ilə təsdiqlənməlidir. Bu məqsədlə nəcis kütlələri və yaxmaların (nativ və rənglənmiş) mikroskopik müayinəsi, duodenal zondlanma prosesində götürülmüş sekretin analizi aparılır. Trofozoitlər və sistalar nəcislə siklik şəkildə ifraz olunduğundan nəcis ay ərzində 3-5 dəfə müayinə edilməlidir. Lyambliozun təsdiqlənməsi üçün həmçinin fekal kütlələrdə lyambliyanın antigenlərinin (PZR)