ə gedir. Başlanğıc mərhələdə (depressiya) tədricən xəstənin davranışları dəyişməyə başlayır. Nadir hallarında depressiya ümumi nasazlıq, subfebril temperatur, infeksiya qapısında (bir qayda olaraq, xəstəliyin başlanğıcında artıq sağalmış yara) ağrını qabaqlayır. Bəzən (çox nadir hallarda) törədicinin daxil olduğu yer yenidən iltihablaşır. Adətən, bu dövrdə xəstəliyin klinikası mərkəzi sinir sisteminin təzahürləri (baş ağrıları, yuxunun pozulması, iştahasızlıq) və psixoloji simptomlarla (apatiya; həssaslıq (qıcıqlanma), qorxu tutmaları, ruh düşkünlüyü) məhdudlaşır. Bəzən xəstələr döş qəfəsində diskomfort (sıxılma) hiss edə, həzmin pozulmasından (adətən, qəbizliklə) əziyyət çəkə bilərlər.

Xəstəliyin pik dövrü (oyanma mərhələsi) depresiya əlamətlərinin meydana çıxmasından 2-3 gün sonra başlayır və müxtəlif fobiyaların – sudan, havadan, küydən, işıqdan qorxunun inkişafı ilə xarakterizə olunub. Hidrofobiya – sudan qorxma xəstələrə içməyə mane olur. Xarakterik davranış bir stəkan suyu xəstəyə uzatdıqda o stəkanı sevinclə alır, lakin mayeni içmək cəhdi qorxu tutmasına, tənəffüsün dayanmasına səbəb olur və xəstə stəkanı tullayır. Lakin quduzluq həmişə hidrofobiya ilə müşayiət olunmur; bu isə onun diaqnostikasını çətinləşdirir. Xəstəliyin proqressivləşməsi zamanı pasientlər güclü yanğı hissindən əziyyət çəkirlər; hətta suyun görünüşü və səsinə qarşı formalaşmış refleks tənəffüs əzələlərinin spazmına səbəb olur.

Aerofobiya havanın hərəkəti ilə əlaqədar olaraq boğulma tutmalarının meydana çıxması ilə xarakterizə olunur. Akustofobiya və fotofobiya zamanı belə reaksiya küy və parlaq işığa qarşı müşahidə olunur. Boğulma tutmaları qısa müddətlidir (bir neçə saniyə), onları mimik əzələlərin spazmı və qıcolmaları, bəbəklərin genişlənməsi müşayiət edir; xəstələr oyanıq olur, panik qorxu hiss edirlər, qışqırırlar, başlarını arxaya doğru əyirlər. Əllərin əsməsi müşahidə olunur. Paroksizmlər zamanı tənəffüs fasiləli, xırıltılı, nəfəsvermə isə küylüdür. Tənəffüsdə çiyin qurşağı