iştirakı ilə çoxmərhələli reaksiyaları başlayır. Autoimmun limfoproliferativ sindrom zamanı genetik mutasiyalar bu prosesi müəyyən mərhələdə blok edir. Nəticədə T-limfositlərin potensial təhlükəli klonlarının qarşısı alınmır və onlar limfa düyünlərində toplanmağa başlayırlar. Bundan başqa, orqan və toxumaların autoimmun zədələnməsi üçün şərait yaradırlar.


TNFRSF6 geninin irsi və spontan mutasiyalarına daha çox rastlanır. Bu gen FAS reseptorunu kodlaşdırır. Bu zaman zülalın (xüsusən də FADD molekulu ilə qarşılıqlı əlaqədə olan domenin) strukturu pozulduğundan reseptor öz funksiyalarını yerinə yetirə və apoptozu aktivləşdirə bilmir. FAS geninin gec uşaqlıq və yeniyetməlik dövründə meydana çıxan somatik mutasiyaları da mümkündür. Buna görə də onları ayrıca ALS qrupuna aid edirlər. Autoimmun limfoproliferativ sindromun ikinci daha geniş yayılmış variantı CASP10 geninin mutasiyası ilə bağlıdır. Bu gen sistin-aspargin turşu proteazanı (kaspaza 10) kodlaşdırır. Bu zülal apoptoz siqnalının hüceyrə membranından hüceyrə nüvəsinə ötürülməsində mühüm rol oynayır. Bu varianta CASP8 geninin mutasiyası da aid edilir.

Autoimmun limfoproliferativ sindromun üçüncü daha geniş yayılmış variantı FAS-liqandı və ya CD-178 reseptorunu kodlaşdıran FASLG geninin mutasiyası ilə əlaqəlidir. O, apoptozu stimulyasiya edən faktorların tanınmasında köməkçi rol oynayır və siqnalın hüceyrəyə çatdırılmasında iştirak edir. ALS-in bəzi formaları NRAS geninin mutasiyası ilə əlaqəlidir. Həmin gen siqnalın membrandan hüceyrəyə, o cümlədən nüvəyə ötürülməsində ikincili messencer kimi iştirak edən “kiçik G zülalı”nı kodlaşdırır. Autoimmun limfoproliferativ sindrom kliniki hallarının təxminən 1/3-ində həkim immunoloq xəstəliyin birbaşa səbəbini aydınlaşdırmağa müvəffəq olmur.

Autoimmun limfoproliferativ sindromun təsnifatı
Müasir genetik metodların köməyilə ALS-in 6 əsas qrupunu ayırd etmək mümkün oldu:

ALPS 1A – 10-cu xromosomda yerləşən TNFRSF6 geninin mutasiyası nəticəsində inkişaf