a görə kifayət qədər dəyişkəndir. Lakin, bununla yanaşı, eyni qrup (periferik, mərkəzi və ya generalizəolunmuş abiotrofiya) daxilində distrofiyanın müxtəlif variantları arasında oxşar əlamətlər də var.

Torlu qişanın periferik abiotrofiyası (piqmentli distrofiya, ağ nöqtəli abiotrofiya) əsasən çöpcüklərin zədələnməsi ilə başlayır; buna görə də hemeralopiya (“toyuq korluğu”) xəstəliyin ilk simptomlarından biri olur. Çöplərin sonrakı zədələnməsi zamanı patologiyanın proqressivləşməsi nəticəsində gecə görməsinin zəifləməsi dərinləşə və tamamilə itirilə bilər – niktalopiya. Periferik görmə pozulur, konsentrik skotoma əmələ gəlir. Bu zaman görmə sahəsi daralaraq “boruşəkilli” forma alır. Torlu qişanın ağ nöqtəli abiotrofiyasında daha ağır zədələnmələrə, adətən, rastlanmır, gündüz görməsi və rəng duyğusu dəyişilməz qalır. Piqmentli distrofiyanın bəzi kliniki hallarında patoloji prosesə kolbacıqlar da cəlb olunur; bu isə gündüz görməsinin zəifləməsinə, görmə itiliyinin azalmasına və bəzən tamamilə korluğa gətirib çıxarır. Xəstəliyin gedişi on illərlə davam edə bilər; lakin sürətli və yuvenil formalara da rast gəlinir.

Torlu qişanın mərkəzi abiotrofiyası əsasən kolbacıqların zədələnməsi ilə xarakterizə olunur. Kolbacıqların konsentrasiyası sarı ləkə nahiyəsində daha yüksəkdir, ona görə də patologiya həm də makulodistrofiya adlandırılır. İlk növbədə görmə itiliyinin kəskin azalması müşahidə olunur; rəng duyğusu pozulur, göz dibinin mərkəzində fotoreseptorların tamamilə zədələnməsi nəticəsində mərkəzi skotoma inkişaf edir. Əgər patoloji proses torlu qişanın periferiyasına yayılmazsa, periferik və alaqaranlıq görməyə zəif təsir edir. Abiotrofiyanın fotoreseptorların ocaqlı zədələnməsi ilə xarakterizə olunan formalarında görmə sahəsində kor ləkələr inkişaf edir. Xüsusi ağır formalarda görmə sinirinin lifləri atrofiyaya uğraya və tam korluq əmələ gələ bilər.

Anadangəlmə stasionar gecə korluğunun (ASGK) tam forması gündüz görmənin və rəng duyğusunun saxlanması ilə