ə nahiyəsi, üz, boyun, əl və s.) ifadəli damar dəyişiklikləri: dəriyə qansızma, davamlı diffuz eritema, teleangioektoziyalar müşahidə edilir. Tibb təcrübəsində çox zaman ÜBŞ təsirindən dəridə baş verən kompleks dəyişiklikləri ifadə edən «günəşlə zədələnən dəri» («sun-damaged skin»), anlayışından istifadə olunur. O, klinik olaraq, dəridə lokal disxromiya sahələri (piqmentasiyanın pozulması): xal, melazma (xloazma), vitiliqo, günəş lentiqosu (qəhvəyi və ya açıq-qəhvəyi ləkələr), (kiçik ağ ləkələr) və Sivatt piykiloderması (qəhvəyi rəngli torlu hiperpiqmentasiya) ilə təzahür edir.

Xroniki ultrabənövşəyi şüalanmaya məruz qalan dərinin tipik əlamətləri hələ keçən əsrin əvvəllərində «kəndlilərin dərisi», «dənizçilərin dərisi», Favr-Rakuşo xəstəliyi, «boynun rombşəkilli atrofiyası» adı altında təsvir olunmuşdur. Fotoyaşlanmanın klinik şəkli dərinin quruluğu, onun elastiklik və turqorunun azalması, kobud, nəzərə çarpan dəri şəklindən ibarətdir. Bu dəyişikliklər səthi və dərin qırışların yaranmasına gətirib çıxarır. Fotoyaşlanma həmçinin dəri örtüklərinin rənginin dəyişməsi, lentiqo, teleangioektaziyalar, qocalıq civzələri (comedo senilis), seboreyalı keratozlarla özünü büruzə verir.

Dərinin fotoyaşlanmasının histoloji əlamətləri
Dərinin fotozədələnməsi onun kəmiyyət və keyfiyyət dəyişiklikləri ilə xarakterizə olunur.

Epidermisdə dəyişikliklər həm buynuz qatın atrofiyası, həm də hiperkeratozla ifadə oluna bilər. Bu proses epidermisin bütün qatlarını əhatə etməklə keratinositlərin zədələnməsinə, bazal qatın (epidermisi dermadan ayıran hüceyrəarası struktur) qalınlaşmasına və piqment hüceyrələri – melanositlərin qeyri-bərabər paylanmasına gətirib çıxarır.

Ultrabənövşəyi şüalanmanın gücü və müddəti dəri zədələnməsinin ağırlığına düz mütənasibdir. Histoloji səviyyədə fotopatologiya dermada “kollagenin bazofil degenerasiyası» – liflərin destruksiyası, dağılması, eləcə də normal kollagen liflərinin zədələnmiş strukturlarla əvəz olunması ilə təzahür edir.

Dərinin