n sistemləşdirilməsində anatomik və klinik meyarlar nəzərə alınır. Aqanqlioz sahənin lokalizasiyasından asılı olaraq, xəstəlik 5 formaya bölünür: rektosiqmoidal (xəstələrin 70%-də aşkarlanır), rektal (25%), subtotal (3%), seqmentar (1,5%), total (0,5%). Genişlənmiş bağırsağın lokalizasiyasına əsasən meqarektum, meqasiqma, soltərəfli, subtotal və total meqakolon, meqaileum ayırd edilir. Hirşprunq xəstəliyinin diaqnostikasında klinik gedişin xüsusiyyətləri əsas götürülür:

Xəstəliyin tipik forması. Xəstələrin təxminən 90%-də aşkarlanır. Sürətli inkişaf, sərbəst defekasiyanın demək olar ki, mümkünsüzlüyü, bağırsaq keçməməzliyi əlamətlərinin artması ilə xarakterizə olunur. Cərrahi müdaxilə adətən iki mərhələdə yerinə yetirilir.
Aqanqliozun lənggedişli forması. Anomaliyanın ilkin təzahürləri uşaqlıq dövrünə təsadüf edir. Denervasiyalaşan seqment kiçik ölçülü olduğundan xəstəlik ləng gediş inkişaf edir. Qəbizliyi korreksiya etmək üçün uzun müddət imalələrdən istifadə olunur. Həm iki, həm də bir mərhələli əməliyyatın aparılması mümkündür.
Anomaliyanın latent forması. Qəbizlik yeniyetmə dövründə meydana çıxır. Qısa zaman ərzində yoğun bağırsağın xroniki keçməməzliyi formalaşır. Qəbizliyi aradan qaldırmaq üçün imalələrdən gündəlik istifadə edilir. Nəcis kütlələrinin hərəkəti adətən 2 mərhələdə bərpa olunur.
Kompensasiya olunmuş formalarda sərbəst defekasiya aktı illərlə saxlanılır. Xəstəlik inkişaf etdikcə 3-7 gün ərzində davam edən qəbizlik halları yaranır. Onunla mübarizə aparmaq üçün işlədici vasitələr və ya imalə tətbiq olunur. Xəstəliyin subkompensasiyalı gedişində işlədici vasitələr və imalədən istifadə etmədikdə qəbzlik 7 gün müddətində müşahidə olunur. Sərbəst nəcis ifrazının və defekasiya aktına çağırışların olmaması, bağırsaq möhtəviyyatının bərkiməsi, nəcis daşlarının formalaşması, bağırsağı təmizləmək üçün aparılan konservativ tədbirlərin qeyri-effektivliyi anomaliyanın dekompensasiya olunmuş formasına dəlalət edir.

Hirşprunq xəstəliyinin