n ağrılarla xarakterizə olunur. İkincili infeksiyanın qoşulması zamanı papillit irinli iltihabla fəsadlaşır, ağrı sindromu daha da güclənir. İnfeksion proses selikli qişanın səthinə yayılaraq, proktitə səbəb olur. Ümumi reaktivlik azaldıqda iltihab qonşu toxumalara keçməklə paraproktitlə nəticələnir.

Nəcis kütlələrinin daimi travmatik təsirlərindən papillaların üzərində səthi eroziya və ya xoralar əmələ gəlir. Pasiyentlərdə anusdan müxtəlif intensivlikli periodik qanaxmalar anemiya törədir. Xəstəliyin xroniki gedişi anal məməciklərin qranulyasiyası ilə səciyyələnir. Xəstəliyin ən təhlükəli ağırlaşması epitelin bədxassələşməsi nəticəsində düz bağırsaq xərçənginin formalaşmasıdır.

Papillitin diaqnostikası
Əksər hallarda diaqnoz standart proktoloji baxış zamanı qoyulur. Anal məməciklərin iltihabına gətirib çıxaran proktoloji xəstəlikləri aşkar etmək üçün əlavə müayinə üsullarından istifadə olunur. Xəstəliyin ən infomativ diaqnostik metodları aşağıdakılardır:

Barmaqla rektal müayinə. Bu üsulla anal sfinkterin tonusu qiymətləndirilir, düz bağırsağın divarları yoxlanılır, patoloji törəmələr üzə çıxarılır. Papillit zamanı böyümüş və ödemləşmiş məməciklər əllənir. Onları palpasiyası kəskin ağrı ilə müşayiət olunur. Barmağı anal kanaldan çıxartdıqda əlcəyin üzərində irin və ya qan izləri qala bilər.
İnstrumental müayinə.Anoskopiya – düz bağırsağın aşağı hissəsinin xüsusi optik ləvazimat (anoskop) vasitəsilə müayinəsi selikli qişanın vizualizasiyasına, iltihablaşmış sahələrin aşkarlanmasına imkan verir. Ehtiyac yarandıqda proktoloq şübhəli sahələrdən toxuma nümunəsi götürür. Bioptat sitomorfoloji müayinəyə göndərilir.
Mikromorfoloji analiz. Anorektal neoplaziyalardan şübhələndikdə toxuma fraqmentinin mikroskop altında histoloji müayinəsinə ehtiyac yaranır. Papillit zamanı hüceyrələr normal quruluşa malik olur, selikli qişanın bütün qatları saxlanılır. Bioptatların massiv leykositar və makrofaqal infiltrasiyası müşahidə edilir. Nekroz sahələri izlənilə