elastikliyinin itirilməsidir. Bu pozğunluqlar öz növbəsində bağırsağın boşalmasını çətinləşdirir. 5 ildən artıq davam edən fistula maliqnizasiyalaşa bilir.

Paraproktitin diaqnostikası
Paraproktitin diaqnostikasına sorğu, baxış və fizikal müayinə ilə başlanılır. Xəstəliyin xarakterik klinik təzahürlərinə qızdırma, lokal ağrı, irinli iltihabın əlamətləri aiddir. Barmaqla rektal müayinə və proktoloji xəstəliklərin instrumental müayinə üsulları (anoskopiya, rektoromanoskopiya) ağrılı olduğundan bu prosedurlardan istifadə edilmir. Qan analizində neytrofilyoz, EÇS-nin yüksəlməsi aşkar edilir, bu da irinli iltihabdan xəbər verir.

Kəskin paraproktit əsasən pararektal toxumanın irinləmiş teratoması, düz bağırsaq və onu əhatə edən toxumanın şişləri, duqlas boşluğunun absesi ilə differensiasiya edilir. İrinlik hündürdə yerləşdikdə (kiçik çanaqda və ya qalça-düz bağırsaq çuxurunda) differensial diaqnostika məqsədilə əlavə müayinələrə ehtiyac yaranır.

Xroniki paraproktitin diaqnozu anal kanal, aralıq nahiyəsinın yoxlanılması, barmaqla rektal müayinənin aparılması nəticəsində qoyulur. Fistula aşkarlandıqda zondlanma yerinə yetirilir. İnstrumental diaqnostika qismində rektoromanoskopiya, anoskopiya, fistuloqrafiya, ultrasonoqrafiya tətbiq edilir.

Formalaşmış pararektal fistulanı düz bağırsaq ətrafı nahiyənin kistalarından, onurğanın terminal şöbələrinin osteomielitindən, vərəm mənşəli fistuladan, epitelial büzdüm yolundan və Kron xəstəliyindən əziyyət çəkən pasiyentlərdə formalaşan fistulalardan fərqləndirmək lazımdır. Differensial diaqnostikada anamnestik məlumatlar, laborator müayinələr, kiçik çanağın rentgenoqrafiyası mühüm əhəmiyyət kəsb edir.

Paraproktitin müalicəsi
Xəstəlik cərrahi yolla müalicə olunur. Kəskin paraproktitin diaqnozu təsdiqləndikdən dərhal sonra irinli ocaq yarılır və drenə edilir. Əzələlərin boşalması və keyfiyyətli anesteziya əsas faktor hesab edildiyindən əməliyyat sahəsinin tam anesteziyası mütləqdir. Əməliyyat peridural və ya sakral