xəstələrə simptomatik vasitələr (spazmolitiklər, büzücü preparatlar) təyin edilir. Kəskin hallar aradan qaldırıldıqdan sonra bağırsaq mikroflorasını normaya salmaq üçün probiotiklərdən istifadə olunur. Bağırsağın perforasiyası və kəskin işemiya nəticəsində orqanın divarının nekrozu cərrahi müdaxiləyə göstəriş sayılır. Uzaq dövrlərdə bağırsağın çapıq strikturalarını ləgv etmək üçün əməliyyat tələb oluna bilər.

Qeyri-spesifik xoralı kolit zamanı xoralı siqmoidit
Bu patologiyada siqmavari bağırsağın zədələnmə səbəbləri sona qədər müəyyənləşdirilməmişdir. Mütəxəssislərin fikrincə qeyri-spesifik xoralı kolitin yaranmasında irsi meyllik mühüm rol oynayır. Lakin xoralı siqmoiditin və qeyri-spesifik xoralı kolitin digər formalarının inkişafına cavabdehlik daşıyan genlər hələlik tibb elminə məlum deyil.

Xəstəliyin formalaşmasında iştirak edən faktorlar arasında genetik amillərlə yanaşı, bakterial və virus infeksiyaları, siqaretdən istifadə, qidalanma pozğunluqları, oral kontraseptivlər qeyd olunur. Onun patogenezində autosensibilizasiya və immunitetin zəifləməsi mühüm əhəmiyyət kəsb edir.

Patologiyanın xarakterik əlamətlərinə ishal və bağırsaq qanaxmaları aiddir. Defekasiya aktlarının sayı gün ərzində 20 dəfəyə qədər və daha çox arta bilir. Sutkalıq qanitirmə orta hesabla 100-300ml olur. Sancışəkilli ağrıların intensivliyi qeyri-spesifik xoralı kolitlə bağlı olmayan xoralı siqmoiditlə müqayisədə zəif olur. Xəstələrdə halsızlıq, yuxu və iştah pozğunluğu, əsəbilik, emosional labillik müşahidə edilir.

Xoralı siqmoiditli bəzi pasiyentlərdə bağırsaqdankənar təzahürlər aşkarlanır. Onlar oynaqların (artralgiya), gözlərin (uveit, episklerit), qaraciyər və öd yollarının (piy distrofiyası, sklerozlaşdırıcı xolangit), dərinin (düyünlü eritema, piodermiya) autoimmun zədələnmələri ilə assosiasiyalı olur. Nadir hallarda böyrəklər, qalxanabənzər vəzi və qan sisteminin patologiyalarına rast gəlinir.


Xoralı siqmoiditin gedişi adətən xroniki olur. Müxtəlif ağırlıq