t olunmamasından və onların nəcis kütlələri ilə sıx əlaqəsindən ibarətdir. Yoğun bağırsağın anadangəlmə angiodisplaziyasında qanaxmaların həcminin tədricən artma tendensiyası izlənilir. Xəstəliyin manifestasiya dövrü, klinik əlamətlərin tezliyi və ifadəliliyi yoğun bağırsağın zədələnmə dərəcəsindən asılıdır.

Yoğun bağırsağın angiodisplaziyasının diaqnostikası
Yoğun bağırsağın angiodisplaziyasına şübhə yarandıqda diaqnostika məqsədilə endoskopiya və digər instrumental müayinələrdən istifadə olunur. Xəstəliyin əsas müayinə üsulu kolonoskopiyadır. Onun köməyilə yoğun bağırsağın selikli qişasının vəziyyəti təhlil edilir, diaqnozu dəqiqləşdirmək məqsədilə biopsiya götürülür. Yoğun bağırsağın angiodisplaziyası zamanı hemorragik teleangioektaziya, CREST və Şereşevski-Terner sindromu üçün xarakterik olan lokal dəyişikliklər aşkarlana bilər. Angiodisplaziyanın fərqləndirici xüsusiyyəti sadalanan sindromlara aid digər klinik əlamətlərin müşahidə edilməməsidir.

Kolonoskopiya vasitəsilə patoloji prosesin yoğun bağırsaqda yayılma dərəcəsini dəqiq müəyyən etmək mümkündür. Anadangəlmə angiodisplaziyalarda endoskopik yolla selikli qişada damarların müxtəlif formalı qabarmaları üzə çıxarılır. Bu damar elementləri qanla dolu olur. Xəstəliyin növbəti vacib diaqnostika üsulu angioqrafiyadır. Müayinə prosesində yoğun bağırsağın damarlarının vəziyyəti öyrənilir. Angioqrafiya rentgenokontrast maddənin venadaxili yeridilməsi ilə aparılır.

Yoğun bağırsağın sintiqrafiyası daha dar istiqamətli prosedur hesab olunur. O, nişanlanmış eritrositlərin yeridilməsinə əsaslanır. Bu üsulun aparılmasında məhdudiyyət angiodisplaziya zamanı qanaxmanın adətən daimi xarakter daşımaması ilə bağlıdır. Kontrast rentgenoloji müayinə – irriqoskopiya (bariumla) yoğun bağırsağın angiodisplaziyasını aşkar etməklə yanaşı, həm də onun yayılma sahəsini dəqiqləşdirməyə imkan verir. Bununla yanaşı irriqoskopiyanın köməyilə ətraf toxumaların vəziyyəti, bağırsağın eni və funksional imkanları təyin edilir.