Patologiyanın formalaşma riski yaş artdıqca yüksəlir. Xəstəliyin inkişafında heyvan mənşəli zülal və yağların həddindən artıq, qida liflərinin isə az miqdarda qəbulu mühüm əhəmiyyət kəsb edir. Bu cür qidalanma qəbizliyə və bağırsaq florasının disbalansına səbəb olur. Öd turşuları və kanserogen xüsusiyyətlərə malik fenolların üstünlük təşkil etdiyi bağırsaq möhtəviyyatını orqanın divarları ilə uzunmüddətli təması şişlərin yaranma ehtimalını artırır. İnkişaf etmiş ölkələrdə yoğun bağırsaq şişlərinin geniş yayılması məhz bununla bağlıdır. Konservantlar və hisə verilmiş məhsulların tərkibindəki konservantlar da analoji rol oynayır.

Yoğun bağırsaq şişlərinin inkişafı iltihabi proseslərlə bağlı ola bilər. Onlar 5 ildən artıq davam etdikdə xərçənglə ağırlaşa bilər. Bu baxımdan qeyri-spesifik xoralı kolit ən təhlükəli xəstəlik sayılır: patologiyadan 30 ildən artıq əziyyət çəkən pasiyentlərin təxminən 50%-də bədxassəli şişlər aşkarlanır. Bu rəqəmdən bir qədər az olan göstərici Kron xəstəliyində müşahidə edilir.

Yoğun bağırsaq şişlərinin yaranmasında irsi amilin rolunu da qeyd etmək lazımdır. Bu fakt bağırsağın diffuz polipozunda tamamən, kolorektal xərçəng hallarında isə qismən təsdiq olunmuşdur. Bağırsağın xoşxassəli poliplərinin formalaşmasının virus nəzəriyyəsi hələlik tam sübut edilməmişdir.

Yoğun bağırsağın şişlərinin təsnifatı
Yoğun bağırsağın şişləri xoş və bədxassəli, eləcə də epitel və qeyri-epitel mənşəli olur. Beynəlxalq morfoloji təsnifata əsasən yoğun bağırsağın xoşxassəli epitelial şişlərinin aşağıdakı formaları ayırd edilir: tubulyar, xovlu, tubulyar-xovlu adenoma, adenomatoz. Qeyri-epitelial şişlərə lipoma, leyomioma, leyomiosarkoma, angiosarkoma və Kapoşi sarkoması aiddir. Epitel şişləri geniş yayılaraq, bütün törəmələrin təxminən 92%-ni təşkil edir. Onların maliqnizasiya ehtimalı yüksək olur.

Xoşxassəli proseslər sırasında həmçinin yoğun bağırsağın şişəbənzər zədələnmələri (hamartomalar): Peyts-Egers polipi, yuvenil polip qeyd olunur. Yoğun