Bir qadının bir kişi ilə şiddətli davası onunla sonuncu dəfə söhbətləşməsidir əslində. Geri dönüş olmayacağını bilir, bir daha əvvəlki günlərin geri dönməyəcəyini, heç bir xoş sözün vəziyəti düzəltməyəcəyini də bilir. Hətta bu davanın belə işə yaramaz olduğunu dərk edir, amma uzadır. Bitməsi bir az daha uzun çəksin deyə nə gəldi, necə gəldi, bildiyi hər şeyi təkrar edərək danışır. Çünki "sağol"dan sonra sabahını" salam"la açmayacaqlarını bilir.
Mənasız kimi görünən hər davanın içində bir arzu var əslində. Əvvəli düzəltmək üçün olur, sonu daha gec sağollaşa bilmək üçün.
Bir qadın üzmək və ya düzmək üçün sonuncu dəfə dalaşmır. Mülayim nitqin düzəldə bilmədiyini son dəfə dilinə zəhər tökərək qırır.
Bir qadın qırıldığı üçün toplaya bilmədiyi hər şeyi bu üsulla çıxarır həyatından. Təmizlədiyi hər şeyin yarası qalır, amma əsla bu yaranın səbəbi yalvarış olmur. Son dəfə özünü düşünür. Son şansı ona deyil, əslində özünə verir. Bu şans dava olsa bele...