kardiomeqaliya, ürək və qaraciyər çatışmazlığına gətirib çıxarır. İfadəli metabolik pozulmalar zamanı dölün inkişafının ləngiməsi, ağır hallarda isə onun antenatal ölümü mümkündür. Xorionangiomalı hamilələrdə hestasiyanın pozulması, doğuşdan sonra hipotonik və koaqulopatik qanaxmaların baş vermə riski yüksəkdir. Popilyasiya ilə müqayisədə belə qadınlarda ciftin vaxtından əvvəl ayrılması və preeklampsiya 4 dəfə çox müşahidə edilir.

Ciftin xorionangiomasının diaqnostikası
Əksər hallarda kiçik ölçülərə malik aşağı differensiasiyalı və degenerativ plasentar hemangiomalar hamiləliyin planlı USM-skrininqi zamanı təsadüfən aşkarlanır. Ciftin xorionangiomasına şübhə yarandıqda diaqnostik proses şişin aşkarlanmasına və uşağın vəziyyətinin qiymətləndirilməsinə yönəldilir. Diaqnozun qoyulmasında aşağıdakı üsullardan istifadə olunur:

Çiftin USM. Cift toxumasının döl səthində göbək ciyəsinin ayrıldığı nahiyədə dəqiq sərhədləri (aydın nəzərə çarpan kapsul və ya psevdokapsul) olan tək sayda solid və ya kistoz törəmə aşkarlanır. Bəzən xorionangiomalar çoxsaylı olub, döl qişalarında, damar ayaqcıq üzərində, ciftin qalınlığında yerləşir.
Uşaqlıq-plasentar qan dövranının doppleroqrafiyası. Müayinə vaskulyarizasiyanın dərəcəsini və xorionangiomanın damar şəbəkəsinin quruluşunu təyin etmək məqsədilə aparılır. Bu üsul şişin qan təhcizatı ilə göbək ciyəsi damarları arasındakı əlaqəni müəyyən etməyə imkan verir. Daha geniş məlumatlar əldə etmək üçün rəngli doppleroqrafiya tətbiq edilir.
Uşağın vəziyyətinin obyektiv qiymətləndirilməsinə kömək edən əlavə üsullar qismində kardiotokoqrafiya, fetometriya, dölün fonokardioqrafiyası məsləhət görülür. Fetal exokardioqrafiya vasitəsilə kardiomeqaliyanı aşkar etmək mümkündür. Doğuşdan sonrakı dövrdə xorionangiomanın diaqnozu histoloji müayinə ilə təsdiqlənir. Xəstəlik ciftin teratomaları, ananın (melanoma, limforma, sarkoma, süd vəzilərinin xərçəngi, yumurtalıqların törəmələri) və uşağın (neyroblastoma, nəhəng piqment nevusu, leykemiya)