yığılma qabiliyyəti zəifləyir. Yaşla əlaqədar toxumaların elastikliyinin azalması onların cırılma ehtimalını artırır.
İltihabi xəstəliklər. Endometrit, servisit, kolpit, xorioamnionit zamanı qanaxmalar, ananın doğuş travmatizmi, uşağın doğuş yollarından keçərkən infeksiyalaşması riski yüksəlir.
Keçirilmiş invaziv müdaxilələr. Cinsiyyət orqanlarının çapıqlaşmış toxumaları çətin dartılır, doğuş zamanı yaranan yüklənmələrə az davamlı olur. Bununla əlaqədar ginekoloji əməliyyatlar və diaqnostik manipulyasiyalardan (abort, qaşınma və s.) sonra yumşaq toxumaların travmalarına tez-tez rast gəlinir.
Keçmiş doğuşlarda baş verən travmalar. Aralığın, uşaqlıq boynu və cisminin cırılmalarından sonra yaranan çapıqlar zədələnmələrə daha çox məruz qalır.
Ekstragenital patologiya. Hipertoniya xəstəliyi, şəkərli diabet, böyrək çatışmazlığı, yaxından görmə (miopiya) və digər xroniki xəstəliklər doğuş zamanı dekompensə olunur. Onlardan bəziləri qanaxma, uzunmüdətli gediş, DDL-sindromu və digər ağırlaşmaların ehtimalını artırır.
Anomal vəziyyət və gəliş. Çəp vəziyyət, çanaq, alın və ya ənsə gəlişi zamanı doğuşlar travmalar, dölyanı mayenin vaxtından əvvəl itirilməsi, göbək ciyəsi və dölün kiçik hissələrinin sallanması ilə müşayiət olunur. Dölün köndələn vəziyyəti zamanı təbii doğuşun aparılması qeyri-mümkündür.
Uşağın anatomik xüsusiyyətləri. İri ölçülər, hidrosefaliya və ya dölün anadangəlmə kobud qüsurları zamanı onun doğuş kanalından keçməsi çətinləşir. Belə hallarda ana və prenatal travmatizm ehtimalı artır.
Çoxdöllü hamiləlik. 1-dən artıq dölün daşınması zamanı (xüsusən ilk hamiləlikdə) doğuşlar adətən qanaxma və travmaların yüksək yaranma riski ilə müşayiət olunan ağırlaşmış gedişlə xarakterizə olunur.
Döl qişalarının patologiyası. Amnion kisəsinin erkən partlaması, göbək ciyəsinin dolanması və ya sallanması, dölyanı mayenin az və ya çox olması, normal və ya aşağıda yerləşmiş ciftin vaxtından qabaq qopması, sıx birləşməsi qanaxmalara, dölün hipoksiyasına və digər doğuş