tutmasının çətinləşməsi, düşük, uşaqlıqdan kənar hamiləlik, ağırlaşmış doğuş və doğuşdan sonra infeksiyanın yüksək yaranma ehtimalı ilə özünü büruzə verir. Xroniki endoservisitlərdə uşaqlıq boynu xərçənginin inkişaf riski yüksəlir.

Endoservisitin diaqnostikası
Endoservisitin klinik simptomatikası qeyri-spesifik olduğundan diaqnozun təsdiq edilməsi üçün xüsusi müayinələr təyin olunur. Endoserviksin iltihabi zədələnməsinə şübhə yarandıqda adətən aşağıda qeyd olunan üsullar məsləhət görülür:

Ginekoloji baxış (vaginal güzgülərin köməyilə). Uşaqlıq boynu kanalının xarici dəliyi nahiyəsində ödem və hiperemiya, nöqtəvi (petexial) qansızmalar, gur ifrazatlar, daha ağır hallarda isə eroziyalar aşkar edilir.
Genişləndirilmiş kolposkopiya. Uşaqlıq boynu kanalından yayılan genişlənmiş damarlar izlənilir, vizual baxışın nəticələri dəqiqləşdirilir.
Servikal yaxmanın mikroskopiyası. Preparatda adətən xeyli miqdarda (50-yə qədər və daha çox) leykosit müəyyən edilir, eləcə də endoservisitin törədiciləri təyin oluna bilər.
Sitoloji müayinə. Toxumaların quruluşu və hüceyrə zədələnməsinin səviyyəsi, müalicənin effektivliyi qiymətləndirilir.
Uşaqlıq boynunun biopsiyası. Bioptatın histoloji analizi iltihabi prosesin maliqnizasiyasının inkar edilməsinə yönəldilir.
Servikal yaxmanın bakterioloji əkilməsi. Bu üsulla konkret mikroorqanizmin aşkar edilməsi ilə yanaşı, onun antibiotiklərə qarşı həssaslığı da təyin olunur.
Xüsusi laborator diaqnostika (PZR, İFA, IST və s.). Spesifik infeksion törədiciləri müəyyən edir.
Kiçik çanaq orqanlarının USM. Uşaqlıq boynunun deformasiyasını, onun ölçüləri və qalınlığının artmasını, hipoexogen törəmələrin (naboti kistaları) olmasını təsdiqləyir, eləcə də müştərək onkoprosesi inkar etməyə imkan verir.
Müayinə prosesində endoservisitin uşaqlıq boynunun digər zədələnmələri – ektopiya, xərçəng, vərəm, sifilislə differensial diaqnostikası aparılır. Bu zaman pasiyent mama-ginekoloqdan əlavə dermatoveneroloq, onkoginekoloq, ftizioginekoloq