analoji fikirdədir. Minimum bir əkizin sağqalma ehtimalını yalnız fetal cərrahiyyə üsulları artırır:

Ciftin anastomozlarının fetoskopik koaqulyasiyası. Feto-fetal transfuziya sindromunun ən effektiv müalicə üsulu hesab olunur, hər 2 dölün yaşama ehtimalı 40-55%, bir dölün sağqalması isə 85%-dən yüksəkdir. Uzaq ağırlaşmaların (yenidoğulmuşun USİ) riski minimaldır – 5-9%. Bu üsul yüksək texnoloji avadanlığın istifadəsini və təcrübəli cərrahın iştirakını tələb edir.
Amnioreduksiya və ya amniodrenaj. Vaxtından əvvəl doğuş və perinatal ölümün qarşısını almaq üçün resipient əkizin döl kisəsindən maye dəfələrlə xaric olunmalıdır. Bir uşağın sağqalma ehtimalı 60-66%, onda gələcəkdə USİ-nin yaranma riski isə 13-15% təşkil edir.
Göbək ciyəsinin fetoskopik koaqulyasiyası. Bu üsulun mahiyyəti transfuziyanın azalması və digər dölün vəziyyətinin yaxşılaşması məqsədilə göbək ciyələrindən birinin (daha çox zədələnmiş əkizin) bağlanmasından ibarətdir. Hamiləliyin erkən mərhələlərində tətbiq edilir, uşağın yaşama ehtimalı 80%, USİ-nin inkişaf riski 5%-dir.
Septostomiya. Dölyanı mayenin birləşdirilməsi, onların həcmi və təzyiqinin bərabərləşdirilməsi üçün amniotik arakəsmə aradan götürülür. Bəzi mütəxəssislər bu üsulun effektivliyinə şübhə ilə yanaşırlar, əməliyyatdan sonra FFTS-nin proqressivləşməsinin monitorinqi çətinləşir. Septostomiya prosesi göbək ciyəsinin zədələnməsi nəticəsində döllərin ölümü riski ilə müşayiət olunur.
Feto-fetal transfuziya sindromunun proqnozu
Feto-fetal transfuziya sindromu qeyri-qənaətbəxş proqnozla xarakterizə olunur – müalicə və dinamik ginekoloji müşahidənin aparılmadığı hallarda bu vəziyyət demək olar ki, həmişə döllərin ölümü və spontan düşüklə nəticələnir. Cərrahi müdaxilənin effektivliyi bir sıra amillərdən: FFTS-nin inkişaf mərhələsi, hamiləliyin müddəti, qadında yanaşı gedən patologiyaların olmasından asılıdır. Çox zaman yalnız bir uşağın saxlanılmasına qərar verilir. Sindromun profilaktik tədbirləri işlənilib hazırlanmamışdır, bu da