Oftalmologiya sahəsinin əksər mütəxəssislərinin fikrincə miopiya irsi xəstəlikdir, lakin onun dizembriogenetik mənşəli olması da mümkündür. Yaxından görmənin inkişafına səbəb olan genetik qüsurlar zamanı aşağıdakı hallar müşahidə olunur:


Göz almasının formasının uzanması. Göz almasının ön-arxa oxunun uzanması adətən birləşdirici toxumanın differensiasiya olunmamış displaziyası zamanı izlənilir və işıq şüalarının torlu qişanın önündə fokuslanmasına səbəb olur. Nəticədə uzaqda yerləşən əşyaların təsvirinin dəqiqliyi azalır. Arxa divarın həddindən çox dartılması zamanı makula nahiyəsində distrofik dəyişikliklər, torlu qişanın hissəvi və ya tam qopması, göz dibinin doğuş üsulunun seçilməsinə təsir edən digər dəyişiklikləri inkişaf edir.
İşıq süalarının həddindən artıq sındırılması. Belə hallarda göz alması normal ölçülərə malik olur, buynuz qişanın, büllurun xarici və daxili səthlərinin anomal refraksiyası nəticəsində işıq şüaları gözün daxili qişasının önündə fokuslanır. Pis işıqlandırma şəraitində yaxın məsafədən zehni fəaliyyət zamanı göz almalarının hərəkətini təmin edən əzələlərin yorulması vəziyyəti daha da ağırlaşdırır. Gözün həddindən artıq yüklənməsi funksional akkomodasiya spazmına gətirib çıxarır, bu da korreksiya olunmadıqda gözün ön-arxa ölçüsünün uzanamsı ilə nəticələnir.
Gözdaxili təzyiqin artması. 1-2% hallarda miopiya sistemli proqressivləşən angiomatozlu qadınlarda oftalmohipertenziya fonunda inkişaf edir. Bu tip yaxından görmə anadangəlmə olub, disgenetik mənşəyə malikdir, dölün bətndaxili inkişafı zamanı göz almasının formalaşmasının pozulması ilə əlaqədardır. Refraksiya pozulması 5-6 dioptriyaya çatır. Pozğunluq əksər hallarda yuvenil (gənclik) qlaukoma ilə müştərək şəkildə inkişaf edir, bu da görmənin cərrahi korreksiya üsullarının seçimini məhdudlaşdırır və hamiləlik zamanı xəstəliyin proqnozunu ağırlaşdırır.
Hamilələrdə miopiyanın patogenezi
Hamiləlik zamanı relaksin və progesteronun təsirindən toxumaların elsatikliyinin artması