n hüceyrə hiperplaziyasının ləngiməsi və mərkəzi sahədə əzələ hüceyrələrinin sürətli destruksiyası aiddir. Törəmənin həcmi limfa- və hemodinamikanın pozğunluqları nəticəsində yaranan ödem hesabına əvvəlki ölçülərdə qala bilər.

Ciftin iriölçülü intramural törəmələrin üzərində yerləşməsi zamanı patoloji proseslər nəinki mioma toxumalarında, həm də subplasentar sahədə baş verir. Spiral damarların az qıvrılması və qısalması, anastomozların sayının azalması, xovarası fibrinoidin həcminin artması qeyd olunur. Xovlar hissəvi olaraq inkişafdan qalır. Kompensator mexanizmlər terminal xovların angiomatozunun güclənməsi, sinsitial hüceyrələrin sayının artması ilə ifadə olunur. Fetoplasentar çatışmazlıqla müşayiət olunan cift toxumasının tromboz və infarktı, hipoplaziyası mümkündür. Desidual qişa ilə sentripetal böyüyən uşaqlıq arasında miometrium qatının nazilməsi xorioun xovlarının uşaqlıq divarına daha sıx birləşmə ehtimalını artırır.

Hamilələrdə uşaqlığın miomasının təsnifatı
Hamilələrdə uşaqlığın miomalarının formalarının sistemləşdirilməsi zamanı düyünün lokalizasiyası, onun əzələ qatında yerləşməsi, subseroz və submukoz şişlərin əsasının xüsusiyyətləri, neoplaziyanın sayı və ölçüləri nəzərə alınır. Məhz bu amillər hestasiyanın inkişafına və ağırlaşmaların yaranma riskinə təsir edir. Miometriuma görə yerləşməsinə əsasən mama-ginekoloqlar miomaların aşağıdakı formalarını ayırd edirlər:

Submukoz. Miomatoz düyün endometriumun altında yerləşərək, uşaqlıq boşluğuna doğru böyüyür. Submukoz miomalar zamanı əksər hallarda plasentasiya prosesləri pozulur. İri ölçülü şişlər döl və onun qişalarına təzyiq göstərir, bu da hamiləliyin pozulması və uşağın skeletinin deformasiyasına gətirib çıxara bilər.
İntramural. Törəmə əzələ qatının orta hissəsində formalaşır. Adətən iri ölçülü düyünlər hamiləliyə öz təsirini göstərir. Əsas ağırlaşmalara subplasentar sahənin patoloji dəyişiklikləri, az hallarda isə neoplaziyanın böyüyən dölə təzyiqi aiddir.
Subseroz. Şiş miometriumun