ı vərəmə qarşı rezistentliyi azaldır. Eyni zamanda kalsiumun yuyulması ilə əlaqədar köhnə ocaqlar aktivləşə bilər. Zahının qeyri-qənaətbəxş sosial-epidemioloji şəraitdə qalması bu amillərin rolunu daha da artırır.
Mamalıq və ginekologiya sahəsinin mütəxəssislərinin fikrincə xəstəliyin əlavə təkanverici amillərinə hamilələrdə bütün sistemlərin mobilizasiyası, ciftin fəaliyyəti hesabına baş verən hormonal dəyişikliklər aiddir. Risk qrupunu ilk dəfə tuberkulin sınağının virajının aşkarlandığı, yoluxdurucu şəxslə təmasda olan, ağır ekstragenital patologiyalardan (şəkərli diabet, ağciyərlərin xroniki obstruktiv xəstəlikləri, qeyri-spesifik pielonefrit, mədə və on iki barmaq bağırsağın xora xəstəliyi) əziyyət çəkən pasiyentlər təşkil edir. Kortikosteroidlər, sitostatiklər, immunodepressantların uzunmüddətli qəbulu, ikincili immunçatışmazlıq, o cümlədən İİV-infeksiyalar zamanı vərəmin inkişaf ehtimalı artır.

Hamilələrdə vərəmin patogenezi
Hamilələrdə vərəmin inkişaf mexanizmi hestasiya dövründən kənarda vərəm prosesi zamanı baş verən patofizioloji dəyişikliklərdən fərqlənmir. Mikobakteriyaların ilk dəfə orqanizmə daxil olması spesifik iltihab ocağının formalaşması ilə müşayiət edilir. Mikroorqanizm və onun toksinlərinin təsirinə cavab olaraq, makrofaqlar tərəfindən T-limfositlərin — vərəm törədicisindən müdafiədə mühüm rol oynayan immun hüceyrələrinin proliferasiyasını artıran interleykinlər və şiş nekrozu amili ifraz olunur. Hüceyrə immunitetinin reaksiyası və zədələnmə ocağında aktivləşmiş makrofaqların toplanması vərəm qranulomasının yaranmasına səbəb olur. Spesifik prosesə döş qəfəsidaxili limfa düyünləri qoşulur. Eynizamanda mikobakteriyalara qarşı plazma anticisimləri sintez olunur. adekvat müdafiə reaksiyası zamanı ilkin vərəm ocağı sağalır, kalsinasiya müşahidə edilir. İmmunitetin zəifləməsi infeksiyanın reaktivasiyasına və prosesin yayılmasına gətirib çıxarır.

Hamilələrdə vərəmin təsnifatı
Xəstəliyin formasının düzgün təyini hamiləliyin aparılma