n yaranan qıcqırmalarla xarakterizə olunan tipik kliniki simptomatikasına əsasən qoyulur. Adi hallarda xəstəliyin diaqnostikasında istifadə olunan instrumental üsulların istifadəsi zamanı hamilələrdə vaxtından qabaq doğuş halları və digər ağırlaşmaların (erkən toksikoz, nefropatiya, preeklampsiya, eklampsiya) dərinləşmə ehtimalı olduğundan bu metodlar digərləri ilə əvəz olunur. Diaqnostik məqsədlə aşağıdakı üsullardan istifadə olunur:

«Qələvi» testi. Sorulan antasid vasitələrin qəbulu qıcqırma tutmasının tezadan qalxmasına səbəb olur. Qələvi preparatların müsbət təsiri mədədən qida borusuna daxil olan xlorid turşusunun neytrallaşması ilə əlaqədardır. Qida borusundan kənar əlamətlərin olması zamanı müayinəyə mədə sekresiyasının azalması hesabına əlamətləri aradan qaldıran omeprazol testi əlavə olunur.
Ezofaqoskopiya. Yayılmış eroziyalar, xoralaşma, ezofageal qanaxma, strikturalara şübhə olduqda tətbiq edilir. Bu üsul neoplaziyaları istisna etməyə kömək edir. Endoskopik müayinə zamanı selikli qişaların ödemi və tez qanaması aşkarlanır, zədələnmiş epitel hüceyrələrinə rast gəlmək olar. Bir sıra hallarda mədə şirəsinin qida borusuna daxil olmasını müşahidə etmək olur.
Qida borusudaxili pH-metriya. Bu üsul qastroezofageal reflüksün qeyri-eroziv formalarında effektivdir. Qida borusu möhtəviyyatının turşuluğunun elektrometrik müayinəsi asidoqastrometrə birləşmiş elastik qida borusu daxili zondun köməyilə aparılır. pH-metriya mədə şirəsinin reflüksünün epizodlarını aşkar etməyə və onların yaranma şəraitini müəyyən etməyə imkan verir.
Manometriya. Tenzoötürücülü xüsusi kateterlərin köməyilə MBT-nın müxtəlif şöbələrində təzyiqin izlənilməsi kardial sfinkterin zəifləməsi və onun motorikasının pozulmasını aşkar etməyə kömək edir. Bundan əlavə manometrik müayinə həm də ezofageal divarın elastiklik, tonus, yığılma aktivliyinin obyektiv qiymətləndirilməsi, qida borusunda təzyiqin profilinin tərtibini təmin edir.
Ehtiyac olduqda müayinəyə qastrokardiomonitorinq, MBT-nın