l hipertenziya, yuxusuzluqla təzahür edir. Ürək-damar patologiyaları, piylənmə, osteoporozun yaranma tezliyi yüksəlir. Dayanıqlı posthisterektomik sindrom zamanı urogenital pozğunluqlar – stress mənşəli sidik saxlamazlıq, kolpit, uşaqlıq yolunun quruluğu, dispareuniya və s. yarana bilər.

Posthisterektomik sindromun diaqnostikası
Posthisterektomik sindromun diaqnostikası histerektomiyadan sonra reabilitasiya dövründə psixoemosional və neyrovegetativ pozulmaların, yumurtalıqların struktur və funksional dəyişikliklərinin, onların qan cərəyanının, hipotalamo-hipofizar sistemin pozğunluqlarının qiymətləndirilməsindən ibarətdir.

Posthisterektomik sindromun klinik təzahürlərinin ağırlıq dərəcəsini müəyyən etmək üçün Kuppermanın menopauzal indeksindən istifadə edilir. Yumurtalıqların funksional aktivliyi, hipotalamo-hipofizar tənzimin və posthisterektomik sindromun proqnozunun qiymətləndirilməsi məqsədilə dinamikada estradiol, FSH və LH səviyyələri təyin olunur.

Uşaqlıq artımlarının USM və damarların doppleroqrafiyası yumurtalıqların struktur dəyişikliklərini və intraovarial qan cərəyanını müəyyən edir. Yumurtalıqların kistoz transformasiyası (persistəedən kistalar), intraovarial qan təhcizatında qan cərəyanının sürətinin azalması, venoz durğunluğun artması qeydə alınır. Dayanıqlı posthisterektomik sindrom yumurtalıqların həcminin kiçilməsi, follikulyar aparatın zəifləməsi, stromanın exogenliyinin yüksəlməsi, perfuziyanın azalması və intraovarial qan cərəyanın postmenopauza göstəricilərinə yaxınlaşan damar dəyişiklikləri ilə müşayiət olunur. Tranzitor posthisterektomik sindrom zamanı tədricən yumurtalıqların həcmi və strukturu bərpa olur.

Posthisterektomik sindromlu pasiyentlərin müayinəsi və aparılması ginekoloq-endokrinoloq, mammoloq, kardioloq və nevroloqun birgə əməkdaşlığını tələb edir.

Posthisterektomik sindromun müalicəsi
Posthisterektomik sindromun terapiyasının xarakteri onun ağırlıq dərəcəsi və davametmə müddətindən asılıdır. İfadəli