Onların arasında 4 nəzəriyyə mühüm yer tutur:


İrsi. Preeklampsiyanın inkişafında genetik amillərin rolu onun anaları hestozdan əziyyət çəkən pasiyentlərdə tez-tez qeydə alınması ilə sübut olunur. Belə qadınlarda 7q36-eNOS, 7q23-ACE, АТ2Р1, C677T genlərində qüsurlar aşkar edilir. Patologiya autosom-resessiv yolla ötürüldüyü güman olunur.
İmmun. Dölün antigenlərinin ananın qan cərəyanına keçməsi anticisimlərin ifrazı ilə müşayiət edilir. Yaranmış immun komplekslərin müxtəlif toxumalarda çökməsi endotel hüceyrələrinin aktivləşməsi və kəskin endoteliozla təzahür edən mürəkkəb müdafiə mexanizmlərinin işə düşməsinə səbəb olur.
Plasentar. Bəzi müəlliflər preeklampsiyanı sitotrofoblastın invaziyasının pozulması ilə əlaqələndirirlər. Belə hallarda uşaqlıq arteriyalarının saya əzələ qatının transformasıyası baş vermir, bu da onların spazmına, xovarası qan cərəyanının pisləşməsinə, hipoksiyaya və nəticədə endotelin zədələnməsinə gətirib çıxarır.
Kortiko-visseral. Nəzəriyyənin tərəfdaşları preeklampsiyanı baş beynin qabıq və qabıqaltı şöbələri arasındakı əlaqənin pozulması səbəbindən yaranan hemodinamikanın nevrotik pozğunluğu kimi qiymətləndirirlər. Bu yanaşma ağır stresslərin provokasiyaedici rolunu izah edir və EEQ-də funksional dəyişikliklərlə sübut olunur.
Ayrı-ayrı nəzəriyyələr xəstəliyin bütün kliniki təzahürlərini tam şəkildə əhatə edə bilmədiyindən hestoz patogenezin ümumi mexanizmlərinə əsaslanan polietioloji vəziyyət kimi qəbul edilir. Preeklampsiyanın inkişafının birbaşa səbəblərinə hamiləlik hidropsu və nefropatiyanın müalicəsinin düzgün aparılmaması, xəstənin həkimin təyinatlarına riayət etməməsi, hestozların daha yüngül formalarının yüksək terapevtik rezistentliyi aiddir.

Preeklampsiyanın patogenezi
Preeklampsiyanın inkişaf mexanizminin əsas həlqəsi ciftdə əvvəlcədə lokalizasiya olunan kəskin endotelioz və vazokonstriksiyanın generalizasiyası, baş beyin toxumalarının patoloji prosesə cəlb olunması sayılır. Damar disfunksiyası hüceyrə membarnının