n aşkarlanması. Yaxmanın floraya görə əkilməsi diaqnostikanın prioritet üsulu sayılır, xlamidiyaların antibiotiklərə həssaslığı adətən müayinə prosesində təyin olunmur. Molekulyar-genetik diaqnostika (PZR) urogenital sıyrıntıda törədicinin DNT fraqmentlərinin aşkar edilməsinə yönəldilmişdir.
Seroloji üsullar. Qan zərdabında xlamidiyaya qarşı anticisimlər hətta keçirilmiş xəstəlikdən sonra da izlənilir. Komplementin birləşmə reaksiyası xlamidiya əleyhinə IgA və IgG serokonversiyasını müəyyən etməyə imkan verir. Qalxan infeksiyalar zamanı cüt zərdablarda anticisimlərin titri 4 dəfə və daha çox artır. İFR və İFA üsulları yüksək spesifikliyi ilə seçilir.
Minimum 2 müxtəlif üsulun (biri PZR olmaqla) nəticələri müsbət olduqda urogenital xlamidiozun diaqnozu təsdiqlənir. Nəzərə almaq lazımdır ki, qalxan xlamidiya infeksiyası kiçik çanaq və fallop borularında bitişmələrin inkişafı ilə ağırlaşır. Boru keçiriciliyinin qiymətləndirilməsinə göstərişlər olduqda ultrasəs histerosalpinqoskopiya, histerosalpinqoqrafiya, salpinqo- və falloposkopiya, laparoskopik xromosalpinqoskopiya icra edilir. Differensial diaqnostika digər CYKİ (qonoreya, trixomoniaz, ureaplazmoz) ilə aparılır. Ekstragenital zədələnmələr zamanı oftalmoloq, revmatoloq, ortoped, cərrah, uroloq, dermatoveneroloqun konsultasiyası tələb oluna bilər.

Qadınlarda xlamidiozun müalicəsi
Mikroorqanizmin yalnız retikulyar formaları antibiotiklərə həssas olduğundan müalicənin əsas üsulu hüceyrə daxilində toplanan flüorxinolon, tetrasiklin və makrolidlərin tətbiqindən ibarətdir. Xlamidiozun ağırlaşmamış formalarında etiotrop müalicə kursu 7-10gün, ağırlaşmalar olduqda isə 2-3 həftə təşkil edir. Antibiotiklərlə yanaşı immuniteti normallaşdıran və ağırlaşmaların qarşısını alan preparatlar təyin olunur. Adətən bu məqsədlə aşağıdakı qrup preparatlardan istifadə edilir:


Antimikotik vasitələr. Nistatin, flukonazol və bu qrupa daxil olan digər preparatlar kandidozun profilaktikasını təmin edir.
Eubiotiklər