normadan aşağıda yerləşməsi, gəlişi, sıx birləşməsinə və s. səbəb olur. Belə hamilələrdə əksər hallarda fetoplasentar çatışmazlıq və dölün hipoksiyası əlamətləri müşahidə edilir. Çapığın iri ölçüləri və onun istmiko-korporal nahiyədə yerləşməsi ciftin ayrılması, özbaşına düşük və vaxtından əvvəl doğuş riskini artırır. Uşaqlıq divarının çapıqlı dəyişikliklərinin ən ağır fəsadına doğuş zamanı uşaqlığın cırılması aiddir, bu da daxili hemorragiya, DDL-sindromu, hipovolemik şok və çox zaman dölün antenatal ölümü ilə nəticələnir.

Uşaqlığın çapığının diaqnostikası
Diaqnostik mərhələnin əsas məqsədi çapığın vəziyyətinin qiymətləndirilməsindən ibarətdir. Belə hallarda istifadə olunan ən informativ üsullar aşağıdakılardır:

Histeroqrafiya. Uşaqlığın çanaq boşluğunda dəyişilmiş vəziyyəti (adətən onun önə yerdəyişməsi), çapığa müvafiq nahiyədə daxili səthin nazilməsi və konturların kələ-kötürlüyü çapıq toxumasının tam formalaşmamasını təsdiq edir.
Histeroskopiya. Çapıqlaşma zonasında miometriumun nazilməsindən xəbər verən çökəkliklər, birləşdirici toxumanın çox inkişaf etdiyi hallarda qalınlaşma qeydə alınır.
Ginekoloji USM. Çapıq toxuması nahamar və fasiləli konturlarla fərqlənir, miometrium adətən nazilir. Uşaqlığın divarında çoxsaylı hiperexogen törəmələr müəyyən edilir.
Müayinə prosesində əldə olunmuş nəticələr növbəti hamiləliklərin planlaşdırılması və onun aparılma taktikasının tərtibi zamanı nəzərə alınır. II trimestrin axırından etibarən belə hamilələrdə hər 7-10 gündən bir uşaqlığın çapığına USM-nəzarət aparılır. Dölün USM, plasentar qan dövranının doppleroqrafiyası məsləhət görülür. Doğuş prosesində çapığın cırılma təhlükəsi yarandıqda xarici mamalıq müayinəsinin köməyilə uşaqlığın forması və onun yığılma aktivliyi qiymətləndirilir. Ultrasəs müayinə çapıq toxumasınınn vəziyyətini, miometriumun nazilmiş sahələrini və ya onun qüsurlarını təyin edir. Dölü müşahidə etmək üçün dopplerometriya ilə USM və kardiotokoqrafiya tətbiq olunur. Differensial diaqnostika