qonokokk, ureaplazma, mikoplazma, solğun spiroxetlərin təsirindən yarana bilər.
Şərti-patogen flora. Qeyri-spesifik iltihab adətən qram-mənfi aeroblar (enterokokk, eşerixiya, klebsiella, protey) və qeyri-klostridial anaerobların (bakteroid və peptokokk) patoloji aktivləşməsi nəticəsində baş verir. Eləcə də infeksiya ocağında stafilokk, streptokokk, klostridium, qardnerella aşkarlanır.
Xəstəliyin kəskin fazadan xroniki mərhələyə keçməsində risk amilləri mühüm rol oynayır. Uzunmüddətli fiziki yüklənmə, stress, hipotermiya, müxtəlik xəstəliklər və immunosupressorların qəbulu zamanı immunitetin zəifləməsi prosesin xronikləşməsinə səbəb olur. Həmçinin hipoestrogenemiya, invaziv prosedurlar nəticəsində uşaqlıq boynunu zədələnməsi, uşaqlıqdaxili spiral, kontraseptik qapaqcıq, diafraqma, kimyəvi agentlərlə (şırınqalama üçün turş məhlullar, spermisid, keyfiyyətsiz lateks) daimi qıcıqlanma iltihabı dəstəkləyir. Risk qrupuna uşaqlıq və uşaqlıq yolunun enməsinin rast gəlindiyi qadınlar, eləcə də baryer kontrasepsiyadan istifadə etmədən nizamsız cinsi həyat sürən pasiyentlər aiddir.

Xroniki endoservisitin patogenezi
Xroniki endoservisitlərdə infeksiya ocağında epitelin parabazal və bazal qatlarına sirayət edən ləng gedişli iltihab müşahidə edilir. Belə hallarda mikroorqanizmlərin birbaşa zədələyici rolu azalır, yerli immunitetin zəifləməsi və metaplastik proseslər ön plana keçir. Bu da mürəkkəb damar-mezenximal reaksiyaların inkişafına, silindrik epitelin bir hissəsinin yastı epitellə əvəz olunmasına, əzələ və birləşdirici toxumaların infiltrasiyasına, bərkiməsinə gətirib çıxarır. Epitel hüceyrələrinin sekretor aktivliyi yüksək olur, servikal vəzilərin dəliklərinin örtülməsi naboti kistalarının formalaşmasına səbəb olur. Epiteliositlərin sürətlə yenilənməsi, onların differensiasiyasının ləngiməsi, apoptozun proqressiv şəkildə azalması və atipiyanın artması qeydə alınır. Bəzi pasiyentlərdə proses vaxtaşırı kəskinləşmələrlə müşahidə olunan residivləşən xarakter