ı pozulur, qulaqlarda ağrı, konduktiv tipli eşitmə zəifliyi yaranır. Burunla tənəffüs mümkün olmadığından xəstə ağızla nəfəs almağa məcbur olur. Bu səbəbdən ağız daima açıq vəziyyətdə qalır. mümkün olmur. Xoanaların obturasiyası nəticəsində qapalı rinolaliya meydana çıxır.

Xəstəliyin gecikmiş mərhələlərində xroniki hipoksiya səbəbindən nevroloji pozğunluqlar inkişaf edir – uşaq süst və apatik olur, onun diqqət və konsentrasiyası pozulur. Xəstələrdə «adenoid üz» müşahidə edilir: sərt damaq hündür və dar olur, ağız suyunun ifrazı artır. Həmçinin üst çənə deformasiyalaşır – yuxarı kəsici dişlər önə çıxır, nəticədə burun-dodaq büküşləri hamarlaşır, dişləm dəyişir.

Adenoiditin ağırlaşmaları
Adenoiditin ağırlaşmaları patogen mikrofloranın irin kütlələri ilə birgə burun boşluğuna, traxeobronxial ağac boyunca aşağıya doğru yayılması ilə bağlıdır. Bununla əlaqədar xroniki rinosinusit, faringit, laringit, traxeobronxit, pevmoniya inkişaf edir. 5 yaşa qədər retrofarengeal absesin formalaşa riski müşahidə olunur. Uzunmüddətli rinoreya burun dəhlizinin ekzemasına və bu nahiyənin digər dermatoloji zədələnmələrinə səbəb olur. Eşitmə borularının udlaq dəliyinin tutulması ilə müşayiət olunan boru badamcıqlarının iltihabı yevstaxit, irinli orta otit və eşitmə funksiyasının ağır pozğunluqlarına gətirib çıxarır. Baş beynin uzun sürən oksigen aclığı uşağın psixi inkişafının ləngiməsi, davamlı nevroloji əlamətlərlə özünü büruzə verir.


Adenoiditin diaqnostikası
Diaqnoz anamnestik məlumatlar, uşaq və valideynlərin şikayəti, fizikal və instrumental müayinə üsullarının nəticələrinə əsasən qoyulur. Laborator testlər köməkçi üsul olub, xəstəliyin etiologiyasının dəqiqləşdirilməsinə və terapevtik taktikanın düzgün seçilməsinə şərait yaradır. Adenoiditin diaqnostikasında aşağıdakı üsullardan istifadə olunur:

Fizikal müayinə. Ümumi baxış zamanı otolarinqoloq pasiyentin səs tembri və danışığına, burun tənəffüsünün xarakterinə diqqət yetirir. Qapalı rinolaliya, burun tənəffüsünün