. USDQ-si (ultrasəs doppleroqrafiya) aparılır. Ürək qapaqlarının dəyişiklikləri ExoKQ-da aşkar olunur.

Differensial diaqnostika DDDL (disseminəolunmuş damardaxili laxtalanma) sindromu, hemolitiko-uremik sindrom, trombositopenik purpura və digərlərinin inkarına yönəlməlidir. Poliorqan zədələnməsini nəzərə alaraq antifosfolipid sindromun diaqnostikası və müalicəsi təbabətin müxtəlif sahələrində fəaliyyət göstərən həkimlərin – revmatoloq, kardioloq, nevroloq, mama-ginekoloq və s. birgə çalışmasını tələb edir.


Antifosfolipid sindromun müalicəsi
Antifosfolipid sindromun müalicəsinin əsas məqsədi tromboembolik ağırlaşmaların qarşısının alınmasıdır. Yüngül fiziki aktivliklə məşğul olmaq, uzun müddət hərəkətsiz vəziyyətdən, travmalara məruz qalma ehtimalı yüksək olan idman növlərindən və uzunmüddətli aviauçuşlardan çəkinmək lazımdır. Antifosfolipid sindromlu qadınlara peroral kontraseptivlər təyin etmək olmaz; hamiləlik planlaşdırmazdan öncə isə mama-ginekoloqa mütləq müraciət edilməlidir. Hamilə qadınlara bütün hestasiya dövrü ərzində kiçik dozalarda qlükokortikoidlər və antiaqreqantların qəbulu, immunoqlobulin yeridilməsi, hemostazioqram göstəricilərinin kontrolu altında heparin inyeksiyalarının təyini göstərişdir.

Antifosfolipid sindromu zamanı dərman terapiyası qeyri-düz antikoaqulyantlar (varfarin), düz antikoaqulyantlar (heparin, kalsium nadroparin, natrium enoksaparin), antiaqreqantlardan (asetilsalisil turşusu, dipiridamol, pentoksifillin) ibarətdir. Əksər antifosfolipid sindromlu pasientlərdə antikoaqulyant və antiaqreqant terapiya uzun müddət, bəzən bütün ömür boyu aparılır. Antifosfolipid sindromunun katastrofik formalarında yüksək dozada qlükokortikoidlər və antiaqreqantların təyini, plazmaferez seanslarının aparılması, sağlam dondurulmuş plazma transfuziyası və s. göstərişdir.

Antifosfolipid sindromun proqnozu
Vaxtında aparılmış diaqnostika və profilaktik terapiya trombozların inkişafının və residivləşməsinin qarşısını almağa, həmçinin