a etməyə imkan verir.
Differensial diaqnostika fokal epilepsiyalarla aparılır. Sonuncular kompleks hərəkət avtomatizmi, ağır formalı hallüsinasiyalar, tutmadan sonrakı simptomlarla fərqlənir; hiperventilyasiya vasitəsilə provokasiya oluna bilmir.


Absansın müalicəsi
Müalicənin çətinliyi rezistentliyin yaranması ilə bağlıdır. Bununla əlaqədar antikonvulsantların təyini zamanı paroksizmin növünü və etiologiyasını nəzərə alaraq yanaşma müalicənin mühüm məqamıdır.

Tipik absansların monoterapiyası epitutmaların vahid tipində istifadə olunur; valproev turşusu, etosuksimidlə aparılır. Bu preparatlar 75% pasientdə effektivdir. Rezistentlik zamanı monoterapiyanın az dozalı lamotridcin ilə kombinasiyalı həyata keçirilməsi tövsiyə olunur.
Epilepsiyanın idiopatik formasının monoterapiyası zamanı tipik absanslar tutmaların başqa növləri ilə yanaşı gedir; bütün paroksizmlərdə effektli olan antikonvulsantların təyini tələb olunur. Bu məqsədlə həm absanslara, həm də mioklonik və tonik-klonik tutmalara təsir göstərən valproatlar, levetirasetam istifadə olunur. Absanslar tonik-klonik qıcolma paroksizmləri ilə müşayiət olunduqda lamotridcin effektlidir.
Atipik absansların monoterapiyası valproev turşusu, lamotridcin, fenitoinlə həyata keçirilir. Steroid terapiya ilə kombinasiyası tez-tez müsbət effekt verir. Tiaqabin, karbamazepin, fenobarbital simptomatikanı ağırlaşdıra bilər. Atipik absanslar, adətən, bir preparatla müalicəyə tabe olmurlar.
Politerapiyaeffektivliyi zəif olan monoterapiya zamanı tətbiqi mühümdür. Antikonvulsantların seçimi və dozalanması epileptoloq tərəfindən xəstəliyə müvafiq individual aparılır.
Antikonvulsantların dozasının tədricən azalması və antiepileptik terapiyanın ləğvi 2-3 illik davamlı remissiya fonunda mümkündür. İkincili epilepsiyalar əsas xəstəliyin müalicəsi və simptomatik terapiya tələb edir. Epileptik sindrom koqnitiv xüsusiyyətlərin azalması və ya natamam inkişafı ilə gedirsə, psixoloq məşğələləri, neyropsixoloji korreksiya,