Аbsans — qıcolma meydana çıxmadan huşun qısamüddətli itirilməsi ilə gedən epileptik paroksizmlərin ayrıca bir formasıdır. Patologiya əzələ tonusunun pozulması (atoniya, hipertoniya, miokloniya) və sadə avtomatizmlərlə müşayiət oluna bilər. Tez-tez epileptik qıcolmaların başqa formaları ilə yanaşı gedir. Diaqnostikanın əsasını elektroensefaloqrafiya təşkil edir. Beyin strukturlarının üzvi dəyişikliklərini aşkarlamaq üçün serebral MRT göstərişdir. Müalicə epileptoloq tərəfindən aparılır; individual seçilmiş antikonvulsantlarla mono- və ya politerapiyaya əsaslanır.

Absans barədə ümumi məlumat
Absans barədə ilk dəfə 1705-ci ildə məlumat verilmişdir. Termin geniş istifadəyə 1824-cü ildə təqdim olunmuşdur. “Absans” fransız dilindən tərcümədə “olmaması” mənasını verir və əsas simptomu – huşun olmamasını dəqiq xarakterizə edir. Epileptologiya və nevrologiya sahəsinin mütəxəssisləri arasında “petit mal” – kiçik tutma kimi sinonim də istifadə olunur. Absans idiopatik və simptomatik generalizə olunmuş epilepsiyaların müxtəlif formalarının klinikasının tərkibinə daxildir. Patologiya uşaqlar üçün daha xarakterikdir. Xəstəliyin piki 4-7 yaşlarda baş verir. Əksər pasientlərdə absans epileptik tutmaların başqa növləri ilə yanaşı gedir. Bu simptom xəstəliyin klinikasında təzahür etdikdə həmin patologiya absanslı epilepsiya adlandırılır.

Absansın səbəbləri
Epileptik paroksizmlərin əsasında beyin qabığı neyronlarının oyanma və tormozlanma prosesləri arasında disbalans durur. Bu dəyişikliklərin meydana çıxma səbəbindən asılı olaraq absansları aşağıdakı növlərə ayırırlar:


İkincili.Bu zaman bioelektrik aktivliyin dəyişilməsinə səbəb olan faktorlar ensefalit, serebral abses, baş beyin şişləri kimi müxtəlif üzvi zədələnmələrdir. Bununla bərabər, absans əsas xəstəliyin nəticəsidir və simptomatik epilepsiyaya aid edilir.
İdiopatik. Bu növdə etiologiyanı dəqiqləşdirmək mümkün deyil. Patologiyanın genetik təbiətli olması ehtimal olunur; ailəvi epilepsiyalarla bu ehtimal