aşağıdakı qruplara ayırmaq olar:


Psixotrop preparatlar. Patologiya, adətən, tipik neyroleptiklər (haloperidol, pimozid, droperidol), nadir hallarda atipik antipsixotiklər (aripiprazol, olanzapin), antidepressantlar (mitrazapin), sedativ preparatların (xlorpromazin) yan təsiri kimi meydana çıxır. Ədəbiyyatda yuxugətirici dərman qruplarının (məs., barbituratlar) sui-istifadəsi fonunda abstinensiya zamanı bu sindromun meydana çıxmasına dair məlumatlar var.
Narkotiklərin qəbulu. Akatiziya kokain intoksikasiyası, opium narkomaniyası, başqa psixostimulyatorların (amfetamin, metilfenidat) sui-istifadəsi fonunda müşahidə oluna bilər. Akatiziv sindromun inkişafı bu kimyəvi maddələrin baş beynin əsas neyromediator sisteminə təsiri ilə əlaqəlidir.
Xroniki alkoqolizm. Alkoqolun baş beynin neyronlarına toksik təsiri zaman keçdikcə qabıqaltı qanqlionların degenerativ dəyişikliklərinə gətirib çıxarır. Qabıqaltı qanqlionlar neyromediatorların sintezi, onların metabolizmi və müvafiq reseptorlarla qarşılıqlı əlaqəsində birbaşa iştirak edir. Bu transmitter sistemin patologiyası akatiziyanı təşviq edir.
Parkinsonizm. Patologiya bir sıra hallarda birincili və ikincili parkinsonizm zamanı rastlanır. Lakin akatiziyanın parkinsonizm, yoxsa dofaminomimetiklərin (levodopa, D2-antoqonistlər) qəbulu nəticəsində inkişaf etməsi hələ də dəqiqləşdirilməyib.
Patoloji bir yerdə qərar tuta bilməmə vəziyyətinin yaranması ehtimalını yüksəldən faktorlar ayırd edilir. Belə ki, mənəvi gərginlik və affektiv vəziyyətli pasientlər şizofreniyalılarla müqayisədə ekstrapiramid pozulmlara daha meyillidir. MSS-nin üzvi zədələnmələri, anamnezdə kəllə-beyin travmaları, demensiyanın olması xəstəliyin yaranma riskini yüksəldir. Araşdırmalar 1-ci xromosomda yerləşən DRD2 geni ilə əlaqəli genetik determinə olunmuş meyilliyin mövcudluğunu göstərib.

Аkatiziyanın patogenezi
Son tədqiqatlar göstərir ki, akatiziya izolə olunmuş dofaminergik disfunksiya ilə müqayisədə daha mürəkkəb inkişaf mexanizminə