şikayətlənirlər. Patoloji bir yerdə qərar tuta bilməmə xəstənin müşahidəsi zamanı təsdiqlənir.
Yatrogen etiologiyalı formada müalicə taktikasının seçilməsində mühüm məqam patologiyanı provokasiya edən müalicənin başlanması ilə sindromun təzahür etmə vaxtının müəyyənləşdirilməsidir. Zaman faktorundan asılı olaraq akatiziyanın dörd tipi ayırd edilir:

Kəskin. Antipsixotiklərlə müalicənin ilk günü və ya ilk həftəsi, nadir hallarda ilk saatı inkişaf edir. Dozanın artırılması ilə provokasiya edilə bilər. Preparatın başqa preparatla əvəzlənməsindən sonra reqressiya edir. Dozanı artırmadan həmin preparatın qəbulu davam etdikdə simptomatika azala, bəzən persistə edə bilər.
Xroniki. Simptomlar uzunmüddətli müalicə fonunda bir ay və daha uzun vaxt ərzində meydana çıxa bilərlər. Neyroleptiklərlə müalicənin 25-30% hallarında qeyd olunur. Provokasiya edən preparatın qəbulunun dayandırılması təzahürlərin tədricən reqressiyasına gətirib çıxarır.
Gecikmiş. Müalicədən bir neçə ay (bir neçə il) sonra meydana çıxır. Müalicənin dayandırılması təzahürlərin inkişafı ilə müşayiət olunur; dozanın artırılması pasientin vəziyyətinin müvəqqəti yaxşılaşmasına, sonradan simptomların daha da güclənməsinə səbəb ola bilər. Provokasiyaedici preparatın kəsilməsindən sonra simptomatika tədricən zəifləyir, bəzən həyatın sonunadək saxlanır.
Kəsilmə akatiziyası. Preparatın qəbulu dayandırıldıqdan sonrakı ilk iki həftədə inkişaf edir, 1-1,5 ay saxlanır. Nisbətən uzunmüddətli gedişatı gecikmiş formanın olma ehtimalından xəbər verir.
Аkatiziyanın simptomları
Klassik akatiziya sindromu subyektiv və obyektiv (motor) komponentlərdən ibarətdir. Başlanğıcda motor təzahürlər əsasən aşağı ətraflarda lokalizasiya olunur. Xəstə sakit uzana, otura və ya dayana bilmir. O, adətən, məqsədsiz bir trayektoriya üzrə daim yeriyir, dayanmır, yerində hərəkət edir, addımlayır. Çarpayıda uzanarkən pasient tez-tez pozasını dəyişir, çevrilir, ayaqlarını yorulmadan hərəkət etdirir; stulda sakit oturmur, ayaqlarını