ı yelləyir. Patologiya proqressivləşdikdə hərəkət daha da stereotip xarakter alır, akatiziya aşağıdan yuxarıya yayılır, gövdəni, yuxarı ətrafları və başı əhatə edir. Xəstəliyin daha kəskin dövründə pasient fırlanır, özünü yelləyir, bütün bədənilə çırpınır; tullana, üz-gözünü turşuda (qrimas), qaça bilər, onun gözləri daim hərəkət edir, baxışları tez-tez obyektini dəyişir.

Sindromun subyektiv komponenetləri pasientlər tərəfindən çox ağır keçirilir, onların hissləri çətin təsvir və ifadə olunur. Sensor akatziya əzələ və oynaqların dərinliklərində lokalizasiya olunmuş rəngarəng, həddən artıq diskomfort hissindən (yanma, sancıcı, burulma, qaşınma) ibarətdir. Psixi komponent hərəkətə izah edilməz tələbat, güclü narahatlıq, daimi gərginlik, rahatlanmanın mümkünsüzlüyü, disforiya ilə özünü göstərir. Xəstələr qeyd edirlər ki, hərəkətlilik onlara yüngüllük gətirir, sakitlik vəziyyətində olduqda isə daxili gərginlik, təlaş sürətlə artır.

Əksər hallarda patologiya yuxu pozulması provokasiya edir, natamam yuxu yataqda daim o yan bu yana hərəkət etmə ilə bağlıdır; qarşısıalınmaz gəzmə istəyi gecələr oyanmalara səbəb olur. Uzun müddət davam edən akatiziya xarakterin patoloji dəyişikliklərinin tədricən formalaşması ilə müşayiət olunur. Pasientlər insanı təngə gətirən, hər bir hadisəni mənfi yöndən qiymətləndirən, gərgin, miskin, qıcıqlandırıcı olurlar. Patologiya müalicə olunmadıqda əsas psixoloji xəstəliyin gedişini drinləşdirir, fəsadların inkişafına gətirib çıxarır.

Аkatiziyanın ağırlaşmaları
Akatiziya pasientin aparılan müalicəyə mənfi münasibətinə, hətta ondan imtinaya səbəb ola bilər. Patoloji bir yerdə qərar tuta bilməmə xəstənin psixoterapevtik və sosial-reablitasion məşğələlərdə tam iştirakını çətinləşdirir. Dözülməz distrofiya depressiya, suisid fikirlərinin yaranması, suisid cəhdləri ilə ağırlaşır. Güclü akatiziya impulsiv təsiri, pasientin autoqressiya ilə yanaşı aqressiv davranışlarını, ətrafdakılar üçün təhlükəsini təşviq edir. Akatiziv sindrom adekvat