müalicə olunmadıqda psixofarmokoloji preparatlara qarşı tam dözümsüzlük inkişaf edə bilər. Xəstələrin simptomatikanı siqaretçəkmə, alkoqol qəbulu, müxtəlif psixoaktiv maddələrlə yüngülləşdirməyə çalışması cəhdi asılığın inkişaf səbəbi olur.

Аkatiziyanın diaqnostikası
Erkən mərhələlərdə akatiziya sindromundan şübhələnmək çox çətindir. Pasientlər güclü iradə hesabına motor təzahürlərin qarşısını ala bilirlər; subyektiv hisslərini gizlətməyə meyillidirlər; onları sözlərlə ifadə edə bilmirlər. Bəzən əsas psixi xəstəliklər, demensiya səbəbindən onlarla nə baş verdiyini başa düşmürlər. Bəzi hallarda yeganə klinik simptom xəstənin müalicəyə münasibətinin qəflətən pisləşməsi olur. Müasir neyrofizioloji (EEQ, REQ) və neyrovizualizasiya (baş beynin MRT, KT və MSKT-ı) müayinələrı differensial diaqnostikada informativdir.

Diaqnostik axtarış psixiatr tərəfindən sorğu və klinik müşahidə çərçivəsində həyata keçirilir. Pasientin hərəki aktivliyini öz iradəsi hesabına saxlaya bilməsini nəzərə alaraq qohumları ilə sorğu aparılmalı, pasient özünün xəbəri olmadan müşahidə edilməlidir. Akatiziv sindromun aşkarlanması, onun ifadəliliyi Berns şkalasının tətbiqi ilə müəyyənləşdirilir. Şkala aşağıdakılardan ibarətdir:


Hərəki narahatlığın obyektiv qiymətləndirilməsi. 0 — patologiyasız hərəki sfera. 1 — hərəki narahatlıq müşahidə müddətinin yarısından az zaman kəsimində qeyd olunur. 2 — motor bir yerdə qərar tuta bilməmə meydana çıxır və müayinənin yarısından çoxunu əhatə edir. 3 — motor akatiziya o qədər inkişaf edir ki, xəstə müayinə müddətində yerində dayana bilmir.
Subyektiv hisslərin ifadəliliyinin müəyyənləşdirilməsi. 0 — narahatlıq yoxdur. 1 — qeyri-müəyyən diskomfort hissi. 2 — aşağı ətrafları hərəkətsiz saxlamaq mümkün olmur, sakitlik dövründə gərginlik artır. 3 — güclü hərəkət etmək, hərəki aktivliyə məcburiyyət hissi. Bir yerdə qərar tuta bilməmə narahatlığının dərəcəsi ayrıca qiymətləndirilir: sıfır, zəif, orta, güclü.
Akatiziyanın dərəcələri haqda ümumi nəticə.