tutmalar əksər hallarda uyğunsuz, anlamsız avtomatik hərəkətlərlə müşayiət olunur. Belə hallarda pasiyentlə əlaqə çətinləşir və ya ümimiyyətlə mümkün olmur.

İkincili-generalizəolunmuş tutma qəflətən yaranır. Bir neçə saniyə davam edən auradan sonra xəstə huşunu itirərək, yıxılır. Səs yarığının spazmı və döş qəfəsi əzələlərinin qıcolma şəkilli yığılması ilə əlaqədar yıxılma anında spesifik qışqırtı müşahidə edilir.

Ardınca epilepsiyanın tonik fazası yaranır. Tonik qıcolmalar zamanı gövdə və ətraflar həddindən artıq gərilir. Baş arxaya və/və ya zədələnmə ocağının əks istiqamətində yana doğru çevrilir. Tənəffüs dayanır, üz avazıyır, çənə kip qapanır. Tonik faza 15-20 saniyə davam edir. Sonra isə klonik qıcolmalarla (xırıltılı tənəffüs, ağızdan köpüyün axması) ilə səciyyələnən klonik faza başlanır. Bu faza 2-3 dəqiqə çəkir. Qıcolmaların tezliyi tədricən azalır, əzələlər boşalır. Xəstə qıcıqlandırıcılara reaksiya vermir. Bəbəklər genişlənir, onlar işığa reaksiyası izlənilmir. Qoruyucu və vətər refleksləri yaranmır.

Birincili-generalizəolunmuş tutmaların ən çox rast gəlinən tipləri tonik-klonik tutmalar və absansdır. Absans əsasən uşaqlarda qeydə alınır. Tutma zamanı uşaq öz fəaliyyətini (söhbət, oyun) qəflətən qısamüddətli (10 saniyədən az olmaqla) dayandırır, yerindəcə donur, heç nəyə reaksiya vermir. Bir neçə saniyədən sonra fəaliyyətinə davam edir. Xəstələr tutmaları dərk etmir və xatırlamırlar. Absansların tezliyi gün ərzində 10 dəfədən çox ola bilər.

Epilepsiyanın diaqnostikası
Epilepsiyanın müalicəsi
Diaqnoz anamnestik məlumatlar, fizikal müayinə, EEQ və neyrovizualizasiyanın (baş beynin MRT və KT) nəticələri əsasında qoyulur. Klinik baxış, laborator və instrumental müayinələrin köməyilə epileptik tutmalar inkar və ya aşkar olunur, epileptik və digər mənşəli tutmalara arasında differensial diaqnostika aparılır; epileptik tutmaların tipi və epilepsiyanın forması müəyyən edilir.

Epilepsiyanın diaqnostikasında istifadə edilən əsas müayinə metodu