n (dovşandodaqlıq), onurğanın bitişməməsi (spiha bifida), üz skeletinin qüsurları, ürək qüsurlarına daha çox rast gəlinir. Epileptoloqlar tərəfindən yenidoğulmuşlarda ptoz, strabizm, hipertelorizm, epukantus, burun çəpərinin yastılanması, dırnaq və/və ya barmaq falanqalarının hipolaziyası ilə təzahür edən spesifik embrional AEP-sindromu təsvir edilmişdir.

Anada epilepsiyanın irsi forması olduqda uşaqda xəstəliyin inkişaf ehtimalı 10%-ə, paroksizmal xəstəliyin simptomatik formalarında isə 3-4%-ə çatır. Bətndaxili hipoksiya 10,4% döllərdə baş verir, 23,2% uşaqlar asfiksiya vəziyyətində doğulur. Bəzən uşaqda antikonvulsantların qəbulu fonunda eritroblastoz inkişaf edir. Yenidoğulmuşların 7-10%-nin çəkisi 2 500 qramdan az olur. Epilepsiyalı qadınların dünyaya gətirdiyi uşaqlarda adətən Apqar şkalası üzrə aşağı göstəricilər təyin edilir. Perinatal ölüm orta statistik göstəricilərdən 1,2-2 dəfə artıq olur.

Hamilələrdə epilepsiyanın diaqnostikası
Hamiləlik dövründə epilepsiyanın debütü (xüsusən qıcolmasız paroksizmlər) zamanı diaqnozun qoyulması çətinlik törədir. Belə hallarda diaqnostika prosesi baş beyində patoloji neyronal aktivliyin, xəstəliyin üzvi substratının aşkarlanmasına, patoloji prosesin yayılmasının qiymətləndirilməsinə yönəldilir. Epilepsiyalı hamilələrdə ən çox istifadə olunan informativ üsullar aşağıdakılardır:

Elektroensefaloqrafiya. Müayinə xarakterik «zirvə-dalğa» fokal kompleksini və ya asimmetrik zəif dalğaları, eləcə də patoloji serebral ocağın dəqiq lokalizasiyasını müəyyən etməyə imkan verir. İnformativliyi artırmaq məqsədilə video-EEQ-monitorinqin və funksional sınaqların (hiperventilyasiya sınağı istisna olmaqla) aparılması mümkündür.
Baş beynin MRT. Beyin toxumalarının laylarla skanlanması paroksizmlərə səbəb olan struktur dəyişikliklərini (serebral anevrizma, kavernoz hemangioma, arteriovenoz malformasiya, kista, neoplaziya, qansızmalar, postravmatik zədələnmələr) aşkar edir. Bu üsul simptomatik epilepsiyanın diaqnostikasında