Yanvar ayı, havaların çox soyuq olduğu ərəfədə Malik sevincle maşınına oturub İstanbul şəhərindən Rəşadiyə kəndinə həyatını verəcəyi qadınla görüşməyə gedir. Sevinci gözlərinin içində görünən Malik anadan gəlmə həssas, saf, zəif bir o qədər də çox zəkalı bir oğlan idi. O, uşaq yaşlarında həmişə yaşıdları tərəfindən alçalmış və getdikcə həyata olan marağını itirmişdi. Bu da onu daha çox özünə qapanıq edirdi. Malikin anası Əminə oğlunun bu vəziyyətindən cox narahat idi, gecələr Malikin otağına tez-tez baş çəkər, ya da bəzi günlərdə onunla birlikdə yuxuya gedərdi. Bu hal onun 28 yaşına qədər davam etdi. Elə ki, Qəməri gördü onun bütün əhvalı yaxşılaşdı. Malik Qəmərin rəsmini görmüşdü. Onun gözəlliyə valeh olmuş, qısa müddət ərzində gözü ondan basqa kimsəni görməz olmuşdu. Onu gördüyü gündən üzündən gülüş əskik olmur, hər səhər sevinclə oyanırdı.
Yol davam edir, Malikin atası Fuad maşını idarə edirdi, Maliksə pəncerəden arxada qalan ağaclara baxıb gülümsəyirdi. Malikin bu halı bütün ailə üzvünü sevindirirdi. Axşama yaxın kəndə çatdılar. Səhər onun üçün böyük gün idi. Tezdən yatıb səhərin açılmasını səbirsizliklə gözləyirdi.
Səhər saat 10:00
Qəmər aynanın önündə durub öz əksinə tamaşa edirdi. Geyindiyi qəhvərəngi uzun boğaz köynəyi , tünd cins şalvarı onu yaxşı göstərirdi. O zahirən çox gözəl idi. Bu gözəlliyini anasından almışdı. Nə qədər ağır günlər keçirsə də üzündəki müsbət enerjini, pozitivliyini itirməmişdi. Qəmər xəyallara daldı. Düşüncələri onu keçmişə, lap 7-8 yaşlarına apardı.
- Şəms, mənim balaca qızım nə üçün ağlayırsan?
- Anacan yuxuda sənin çıxıb getdiyini, məni yalnız buraxdığını gördüm. Məni tənha qoyma ana. Sənsiz nə edərəm düşünmək də istəmirəm- deyən Şəms hıçqıraraq ağlayırdı
Anası Zeynəb Şəmsin göz yaşlarını silib, sarı saçlarına sığal çəkib dedi:
- Mənim dəniz gözlüm, bu sadəcə yuxudur. Mən heç yerə getmirəm, mən sənin yanındayam.
- Amma hər kəs bir gün gedir. Sən də atam kimi, qardaşım kimi ne vaxtsa gedəcəksen- deyərək başını anasının