sinəsinə yapışdırıb yenidən ağlamağa başladı.
Zeynəbin xəstəliyi getdikcə irəliləmişdi. Bunu düşünərək uşağa boş ümid verdiyini anladı. Gözləri doldu lakin bunu Şəmsə hiss etdirmədi:
-Bilirsən sənin adını niyə Şəms qoymuşam?
Uşaq mavi gözləriylə anasına baxıb başını yox deyərək yellədi.
-Şəms, "günəş" deməkdir. Sən tam da göy üzü işıqlanan zaman doğulmusan. O gün mən sənin gözlərindəki işığı gördüm. Nə yaşayırsan yaşa gələcəyə ümidlə baxacağın o işığı.Mən hər ananın övladına arzuladığı o xosbəxtliyi sənə arzulamışam. Bunu sən özün ana olduğun zaman anlayacaqsan əzizim. Amma bir yandan da qorxurdum. Səni tək böyütdüyümə görə birdən nəyisə yanlış edərəm. Sənə yaxşı ana ola bilmərəm. Şəmsim, mənim günəşim sən çox güclü qızsan. Həyatdır, mütləq çətinliklər olacaq və sən bu yolda hec vaxt ümidini itirmə və nikbin qal. Xəyallar qur, hansı ki səni xoşbəxt edəcək olanlardan. Çünki insanı yaşadan onun gözəl xəyalları, arzu və istəkləridir. Yadında saxla əzizim, Tanrı hər şəraitdə bizim xeyrimizə olan yollar açır. Sonra əlini ulduzlara uzadaraq sözünə davam etdi: Bax yan yana duran iki ulduz; biri atandi, birisə qardaşın. Onlar bizi heç təhna qoymurlar. Hər gecə bizə ziyarət edirlər... - bu hadisə indi hər xırdalığı ilə Qəmərin gözünün önündə təcəssüm etdi. O, keçmişində olan hec nəyi unutmamışdı. O öz doğmaca anasını unutmamışdı. Gözlərindən yaş gəldi. Tez göz yaşlarını silib anasının sözlərini təkrar etməyə başladı: düşüncələrin necədirsə, həyatın da elə olacaq. Ona görə də düşüncələrini yaxşı tutmağa çalış. Sonra aynada özünə təkrar baxıb gülümsəyərək:hər şey bir gün mütləq yaxşı olacaq- deyib otaqdan çıxdı.
Bəzi insanlar var ki, doğuşdan müsbət fikirlidirlər amma bəziləri üçün pozitiv olmaq sonradan öyrənilə biləcək bir şeydir. Kimki düşüncələrinə nikbinlik əlavə etsə pozitivliyə nail ola bilər. Qəmərdə bu hal doğuşdan deyildi..
Saat artıq 10:25 idi. Qəmər cəld paltosunu geyinib yüksək səslə mətbəxdə olan anasını çağırdı:
- Fatma ana, mən çıxdım. Qəmər