r anasını "Fatma ana" deyə çağırırdı. O, öz doğmaca anasının yerinə kimsəni qoya bilmirdi. Lakin bunu heç vaxt Fatmaya bildirməmişdi.
Anası Fatma yaş əllərini silə-silə qızının yanına gəlib:
- Mənim gözəl balam, get, Allahın izni ilə günün gözəl keçər- dedi
Qəmər Fatmanın yanağına öpücük qonduraraq:
- Bax indi mütləq dediyin kimi olacaq - deyərək qapıdan çölə çıxdı
Fatma da xırda gözləri ilə gülümsəyib:
- Ah dəli qız - deyərək mətbəxə yollandı. Qəmər, Fatma ilə Əlinin öz doğmaca qızı olmasa da onu övladları kimi böyütmüş və ona sonsuz sevgi vermişdilər.
Yol uzun deyildi. Malik yaxınlıqdakı kafedə onu gözləməli idi. Kafenin qapısına çatanda Maliki içəridə əyləşən gördü. Tez tez saatına baxır, etrafa boylanırdı. İndi Qəmər ürək döyüntülərini çox yaxından hiss edirdi. O qorxurdu; unutmadığı keçmişindən qorxurdu, yalnış qerar verməkdən qorxurdu. Bir anlıq geri dönmək istədi ancaq ailəsinin bu günə qədər onun üçün nələr etdiyini düşündü. Özünü onlara borclu hiss edirdi. Heç nə fikirləşmədən qapının cəftəsini açdı və içəri daxil oldu. İti addımlarla Malikə yaxınlaşdı. Malik Qəməri görən an cəld ayağa qalxdı. Bir müddət gözlərini ondan çəkə bilmədi. Sonra utanıb günahkar uşaq kimi başını aşağı saldı. Qəmər onun bu halına gülümsəyərək:
- Salam Malik- dedi
Malik başını qaldırıb həyəcandan kəkələdi:
- S.. salam Qəmər. Sonra anasının ona dediklərini xatirlayaraq Qəmərin stulunu çəkdi.
Qəmər üzündəki gülümsəməni qətiyyən dəyişmədən stulda əyləsib təşəkkürü bildirdi. Stolun üzərindəki çiçəkləri əlinə alıb qoxlayaraq:
- Çox gözəl çiçəklərdir Malik. Çox sağ ol
Malik utanaraq Qəmərin gözlərinə baxdı:
- Sənin kimi. Sənin kimi gözlədir- deyib gülümsədi.
Qəmər, Maliki heç görməmişdi. Ailəsinin onu layiq gördüyü şərəfli bir insana ərə gedəcəyinə özünə söz vermişdi. İndisə stulda onunla qarşı-qarşıya əyləşib Maliki seyr edirdi. O sarı, qıvrım saçlı, çəlimsiz bir oğlan idi. Gülümsəyərkən tez-tez gözlərini qırpır, normal halda isə əlləri və barmaqları ilə