oynayırdı...Bir müddət sükut oldu sonra Qəmər söhbətə başladı:
- Deməli sən, mühəndissən. Düzdür?
Malik eyniylə barmaqlarını bir birinə toxunduraraq fikrini cəmləməyə çalışırdı. Qəmərin anidən verdiyi sual onu çaşdırdı. Sonra özünü toparlayaraq dedi:
- Hə, kompyuter mühəndisi. Sən də bialogiya müəlliməsi, elədir?
- Hə elədir.. Sanki Malik 10 yaşlı balaca uşaqdır. Bu dəqiqə anasını görməsə ağlayıb onu haraylayacaq. Amma o balaca uşağın Qəmərə baxışları, onu qəlbən, ruhən sevdiyini və başqa kimsəni görmədiyini hayqırırdı. Bu hal Qəmərin mərhəmətli olan duyğularını yerindən tərpətdi və onun təmiz qəlbini riqqətə gətirdi. "Onunla həyat gözəl yaşanar" kimi düşüncələrə qapıldı. Beləcə 1 saat keçdi. Çox danışmasalar də Qəmər Malikdən sıxılmadı.
Evə gələndə artıq saat 12:35 idi. Soyuq Qəmərin içinə işləmişdi. İçəri keçib paltosunu çıxaraq cəld sobanın yanına gəldi. Anası süfrə hazırlayırdı. Stolun üzərində çörək, kartof qızartması və Qəmərin ən sevdiyi yemək olan dovğa var idi. Stola yaxınlaşıb dovğadan bir qaşıq yedi. Ləzəttindən gözlərinə işıq gəldi. Sonra mətbəxə keçərək anasını səslədi:
- Fatma ana, mən gəldim
Əlində tərəvəz tutmuş Fatma qızını görcək gülümsədi:
- Nə vaxt gəldin?
- Elə indicə gəldim və qarnım o qədər acdır ki, bu dəqiqə bütün dovğanı yeyə bilərəm- deyib anasının istidən qızarmış yanağından öpdü.
Fatma Qəmərin nəvazişinə gülümsəyərək əlindəki tərəvəzi boşqaba qoyub dedi:
- Bəs Maliklə yemədiniz?
- Fatma ana, Maliklə sadəcə çay içdik. Məncə ilk görüş üçün bu kifayətdir.
- Hə qızım elədir. Sən Maliki bəyəndin? Mən istəyirəm hər şey ürəyincə olsun. Maliki uşaq yaşlarından tanıyıram qızım, o biraz qüsurlu görünsə də çox nəcib və zəkalı oğlandı.
Qəmər gözü pəncərəyə qonan və dərhal əriyən qar dənəciyinə ilişdi. Uşaq vaxtı anasının ona dediyi sözləri xatırladı.( Hər qar dənəciyini göydən yerə mələk endirir).. Sonra düşüncələrdən ayrılıb anasının verdiyi sualı cavabladı:
- Hə Fatma ana, bəyəndim
- Elədirsə biraz gözlə gəlirəm- deyən Fatma