a mətbəxdən çölə çıxdı. Bir qədər sonra əlində üzük geri döndü.
- Bax qızım, bunu tax barmağına. Hər kəs bilsin ki sən artıq hərilisən.
- Fatma ana, buna ehtiyac yoxdur ki, demədiniz 1 həftəyə nişan olacaq?
- Hə Qəmər düzdü lakin özün də bilirsən ki kənddə qızla oğlanın görüşünə yaxşı baxmırlar. Nişanlı olmasan adına söz çıxa bilər və atan da bunu bilsə heç yaxşı olmayacaq.
- Bəs ata bu üzüyü görsə nə deyəcək. Deməyəcək ki, nişan olmadan bu təmtəraq nədir?
- Sən heç narahat olma. Mən onunla danışmışam.
- Yaxşı, necə istəyirsən. Atanın yemək vaxtıdır axı, niyə hələ də gəlmir?- deyən an qapı açıldı və Əli kişi içəri daxil oldu. Qəmər cəld onun yanına gəlib atasını qucaqladı:
- Atacan necəsən? Süfrə hazırdır, səni gözləyirdik.
Əli ağ saçlı, nurani sifətli bir kişi idi. İşləməkdən beli bükülmüşdü. Qızının başına sığal çəkib:
- Gəl gedək bir yerdə əzizim- deyərək süfrəyə əyləsdilər. Qaşıq boşqaba dəyib taqqıldayirdi. Heç kəs danışmırdı. Hərə bir şey düşünürdü. Bitirdikdən sonra Qəmərlə anası süfrəni yığışdırdılar.. Əli isə sobanın yaninda əyləşib televizoru yandırdı. Qəmər otağına keçmək istəyəndə atasını yerdə əyləşən görüb fikrindən döndü. Qayıdıb atasının yanında əyləşdi. Başını atasının çiyninə qoyaraq dedi:
- Ata, səni lap çox istəyirəm. Qəmər öz atasını heç görməmişdi. Ona görə də ata məhəbbətinin tamamını saf qəlbli Əliyə verə bilmişdi. Əli o gecəni xatırladı. Hər bir hadisə kaset lenti kimi gözlerinin önündən keçdi. Həmin gün şəhərdəki xəstəxanaya gedib uşaqlarının olmayacağı gerçəyini öyrənən Əli və Fatma o gün yol kənarındakı yerə uzanmış balaca uşağı tapmaqla xoşbəxtliyin qapısını açdılar. O uşaq onlara Tanrının hədiyyəsi oldu. Ağlamaqdan mavi gözləri və sarı qaşları qızarmışdı. Bütün hər yeri yara içində, burnundan qan açılmış, ağzı partlamış halda idi. Fatma uşağı qucağına alıb əlləri ilə sardı. Soyuqdan, qorxudan uşaq tir-tir titrəyirdi. Fatma üzünü Əliyə çevirib:
- Bu uşaq bizə hədiyyədir. O, bizim olsun Əli, ikimizin.
Əli heç nə demədən