uşağa yaxınlaşıb sarı buruq saçlarına toxunaraq:
- Balaca sənin burda nə işin var? Adın nədir?
Usaq hıçqıraraq bir iki kəlmə söz deyə bildi.
- Adım Şəms.. Onlar öldülər- deyib başını Fatmanın çiyninə qoydu.
Əli cəld maşının qapısını açdı. Fatma uşaqla birgə içəri keçdi. Həmin gün evə çatanda saat artıq axşam 11 tamam idi. Uşağı yatağa uzadıb suallar verirdilər. Nə qədər əlləşsələr də Şəmsdən heç bir səs çıxmırdı. Əli əlacsız qalıb həkim çağırdı. Həkim uşağın travma aldığını və keçmişlə bağlı olan her şeyi unutması gərək olduğunu söylədi.O gündən sonra Fatimə və Əli Şəms üçün hər şəraiti yaratdılar. Fatma bütün mehrini Şəmsə salmışdı. Onun bu halını görən Əli çox narahat olurdu. Bəlkə Şəmsi axtaran bir kəsi var idi. Bunu bilmirdilər. O hələ balaca uşaq idi, heç nəyi dərindən anlamırdı. Əli Fatma ilə danışıb Şəmsi polisə aparmalı olduğunu demək istəyirdi. Lakin illərdir üzü gülməyən Fatma Şəmslə birlikdə olanda üzü daim gülürdü. Əli Fatmanı çox sevirdi. Arvadını belə sevincli görmək onun ruhunu dincəldirdi. Ona görə də uşağı vermək fikrindən vaz keçdi. Sonradan özü də Şəmsə o qədər öyrəşdi ki, onu birinə verib paylaşmaq istəmədi. Buna səbəb Şəmsin həlim xasiyyəti, hər kəslə tez yola getməsi idi. Qısa müddətdə kiçicik yarım ailə tamam olmuşdu. Ona yaxşı valideyn olmaqdan ötrü hər şeyi gözə aldılar.. Bu dönəmdə onu hec kim axtarıb tapmasın deyə adını dəyişdilər. Aylı gecədə onu tapdıqlarına görə adını Qəmər qoydular. Qəmər ay deməkdir. Bu vaxt ərzində Şəms çox əziyyət çəkdi. Anasından ona yadigar qalan yeganə adı da yavaş yavaş hər kəs tərəfindən unudulurdu. Ancaq o, acısını öz balaca qəlbində saxlayıb böyütdü. Birinə nəsə deməkdən qorxurdu. Birdən onu sevməzlər, evdən qovarlar deyə qəlbini parçalayan o günləri öz içində dondurmuşdu.
Əli indi o günləri yadına salanda kədərlənir. Kədərlənir ki, balaca uşağın dərin yaralarını sarmaqdan, onun ailəsinin başına nələr gəldiyini öyrənməkdən, ona yeni həyat və yeni bir ad verdilər. Hansı ki, özlərini düşünərək bu