u addımı atmış, balaca Şəmsi məcburi şəkildə keçmişini unutdurmağa vadar etmişdilər. Əli də Fatma da indiyə qədər Qəmərin ailəsinin başına nələr gəldiyini bilmirdi. O dərindən ah çəkib Qəmərin sarı saçlarından öpərək dedi:
- Mən də Qəmərim, mən də səni çox istəyirəm.. Mənə düzünü de. Sən Maliki sevdin?. Əgər ürəyincə deyilsə məcbur deyilsən. Mən əvvəldən bu işə narazı idim.
- Yox ata, narazı olma. Mən onu sevdim. Mehriban və təmiz qəlblidi. Həm sən və onun atası yaxın dost olmusuz. Bundan yaxşı nə ola bilər ki? Sən mənə denən görüm bazarda işlər necə gedir. Satış yaxşıdı?. Çox yorulmursan?
- Ay mənim ağıllı qızım, yaxşıdı hər şey. Yorulmuram. Sən nigaran qalma.
- Yox ata mən yaxşı bir iş tapıb sizi burdan xilas edəcəm. Rahat yaşayış vercəyəm sizə. Artıq heç biriniz əziyyət çəkməyəcəksiniz.
- Qəmərim, sənin onsuzda bir işin var. Sən artıq öz həyatına baxmalısan. Öz gələcəyinidüşünməlisən.
- Yox ata, mən şəhərdə iş tapacağam, siz də bundan sonrakı həyatınızı orda keçirəcəksiz.. Qəmərlə Əli kişi bir qədər səmimi söhbət etdikdən sonra Qəmər otağına yollandı. Ürəyi darıxanda atasıyla belə söhbətlər onu rahatladırdı. Yatağa uzanıb telefonunu əlinə aldı. 1 saat əvvəl mesaj gəlmişdi. Malikdən idi( rəsimlərdən daha gözəlsən, bunu deməyi unutdum). Qəmər mesaja gülümsəyib bu gün olanları düşünməyə başladı. Maliki, onun saf, uşaq qəlbini. O heç kimi sevə bilmirdi. Sanki qəlbi sevgi qapılarını bağlamışdı. Bəlkə özü də bilmədən kimisə sevməyə qorxurdu. O hadisədən 18 il keçsə də Qəmər onun ölümü ilə barışa bilmirdi. Axı onu öldürüb məni niyə sağ buraxdılar. O gün, mənə söz verdi, məni buraxmayacaqdı. Yox, yox o sağ deyil, özünə gəl! Bu düşüncələr Qəmərin ürəyini sıxdı. Hönkürtü vurub ağlamaq istədi. Pəncərəni açdı. Gözlərini yumaraq, başını pəncərədən çölə çıxardı. Qar dənəciklərini üzərində hiss edirdi. Qarın sərin toxunuşu Qəmərin ürəyini biraz da olsa rahatladırdı. Bir həftə sonra nişanı idi. Hər şey necə olacaqdı?- bu sual onun ağlından